Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി [MIghty രാജു.🔥] [slow buildup]

ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ.

"ആ... പാകമാണ് ചേച്ചീ. നല്ല ചായ," അവൻ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു.

അവർ ചിരിച്ചു. "ജോയിച്ചേട്ടന് മധുരം കുറവാ. അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും ഒരു സംശയമാ, മറ്റുള്ളവർക്ക് പാകമാകുമോ എന്ന്." അവർ ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അദ്ദേഹം അപ്പോഴും മയക്കത്തിലായിരുന്നു.

"മോൻ ഇവിടെ തനിച്ചായിട്ട് എത്ര നാളായി?" അവർ സംഭാഷണം തുടർന്നു.

"ഒരു ആറുമാസമായി ചേച്ചീ. ഇവിടെ അടുത്തൊരു കോളേജിൽ കോഴ്സ് ചെയ്യുവാ."

"അപ്പൊ വീട്ടിൽ വേറെയാരുമില്ലേ?"

"ഇല്ല. അച്ഛനും അമ്മയും നാട്ടിലാണ്. ഇവിടെ എനിക്കൊരു സൗകര്യം ഇതാണെന്ന് തോന്നി."

"അതെന്താ?" അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

മനു ഒരു നിമിഷം എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. 'ചേച്ചിയെ ജനലിലൂടെ കാണാമല്ലോ' എന്ന് പറയാൻ അവന്റെ നാവ് തരിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

"ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടമാ..." അവൻ ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.

ലീലച്ചേച്ചി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ ചായ ഊതിക്കുടിക്കുകയായിരുന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കഴുത്തിലെ നേർത്ത സ്വർണ്ണമാല തിളങ്ങി. കഴുത്തിലെ മറുകിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളുടക്കി. മാക്സിയുടെ വി-നെക്ക് കട്ട് അല്പം താഴ്ന്നതായിരുന്നു. അവർ ചെറുതായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞപ്പോൾ, മാറിടത്തിന്റെ ആരംഭം അവന് കാണാമായിരുന്നു. ഇളം ചൂടുള്ള ചായ കുടിച്ചിട്ടും അവന്റെ തൊണ്ട വരളുന്നതുപോലെ തോന്നി.

"ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുമ്പോ ഭക്ഷണത്തിന്റെയൊക്കെ കാര്യമാകും ബുദ്ധിമുട്ട്. ഹോട്ടലിൽ നിന്നാണോ എപ്പോഴും?" അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"കൂടുതലും. ചിലപ്പോൾ സ്വയം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കും."

"മ്മ്... ചെറുപ്പത്തിലേ ഇതൊക്കെ ശീലിക്കുന്നത് നല്ലതാ." അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി, എന്നിട്ട് അവനെ ഒന്നു നോക്കി. "എന്നാലും വല്ലപ്പോഴും ഒരു നാടൻ ഭക്ഷണത്തിന്റെ കൊതി വരില്ലേ?"

ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം അവന് മനസ്സിലായി. അതൊരു ക്ഷണമായിരുന്നോ?

"വരും ചേച്ചീ. അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന മീൻകറിയൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ കൊതിയാകും," അവൻ നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു.

ലീലച്ചേച്ചി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കി. "ഇവിടെ ഇടക്കൊക്കെ മീൻകറി വെക്കാറുണ്ട്. ജോയിച്ചേട്ടന് വലിയ ഇഷ്ടമൊന്നുമില്ല. എന്നാലും എനിക്കുവേണ്ടി ഞാൻ വെക്കും. ഇനി വെക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മോന് കുറച്ചു തരാം."

അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. ഇതൊരു തുടക്കമാണ്. ഇനി ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരാനും പോകാനുമുള്ള