Chapter Title : അയേഷയുടെ കുടുംബം [മാനി കുമാർ]

ആയേഷ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് പ്ലാന്റേഷനും വീടും കുട്ടികളെയും നോക്കുന്നു. അവളുടെ ശരീരം പ്രസവത്തിനു ശേഷം കൂടുതൽ പഴുത്ത് മനോഹരമായിരുന്നു. കനത്ത മുലകൾ, ഇടുപ്പിന്റെ വിശാലത, മൃദുവായ ചർമ്മം — ദുഃഖത്തിനിടയിലും അവളുടെ സൗന്ദര്യം മങ്ങിയിരുന്നില്ല.

വീട്ടിലെ ഏക ആശ്രയം മുരുകൻ കുടുംബമായിരുന്നു. മുരുകൻ (40) പ്ലാന്റേഷൻ നോക്കി. ലക്ഷ്മി (38) വീട് നോക്കി. അവരുടെ മകൾ മോണിഷ (18) ആയേഷയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായി മാറി.

ആയേഷ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് പ്ലാന്റേഷൻ നോക്കി നിന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നു. അവളുടെ നീണ്ട മുടി കാറ്റിൽ പാറി. ഗൗണിനുള്ളിൽ അവളുടെ ഭാരമുള്ള മുലകൾ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദുഃഖവും ശക്തിയും കലർന്നിരുന്നു.

അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

“സുധാകരാ… നീ പോയെങ്കിലും ഞാൻ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കാക്കും. നമ്മുടെ കുട്ടികളെ ഞാൻ ശക്തരാക്കും.”

അവളോടൊപ്പം നിന്ന jed ഏക കുടുംബം മുരുകൻ കുടുംബമായിരുന്നു.

മോണിഷ — 18 വയസ്സ് തികഞ്ഞ പെൺകുട്ടി. മലയുടെ പൂവ് പോലെ പൂത്തവൾ. മിനുസമുള്ള സ്വർണ്ണ-തവിട്ട് തൊലി, ലഘുവായതും വളഞ്ഞതുമായ ശരീരം, പെർക്കി C-കപ്പ് മുലകൾ (നിപ്പിളുകൾ എപ്പോഴും കുത്തിനിന്നു),

അന്തമില്ലാത്ത നീണ്ട കാലുകൾ. അവളുടെ ഇടുപ്പുകൾ മൃദുവായി വളഞ്ഞിരുന്നു. യൗവനത്തിന്റെ പുതിയ, പച്ചയായ ലൈംഗികത അവളുടെ ഓരോ നടത്തത്തിലും, ഓരോ നോട്ടത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചു.

അവൾ ആയേഷയോട് എന്നും അടുത്തായിരുന്നു. “ആയേഷ അക്ക” എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അടുത്തിടെ എന്തോ മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു.

ടെൻഷൻ സൂക്ഷ്മമായി തുടങ്ങി, പക്ഷേ ദിനംപ്രതി കൂടുതൽ തീവ്രമായി മാറി.

മോണിഷയുടെ കണ്ണുകൾ ആയേഷ ചായ നൽകാൻ മുന്നോട്ട്