Chapter Title : അയേഷയുടെ കുടുംബം [മാനി കുമാർ]

തുടകൾ ഒന്നിച്ച് അമർന്നു.

അവരുടെ ഇടയിലെ വായു കനത്തതും വൈദ്യുതിനിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.

“അക്ക, അടുത്തിടെ നിങ്ങൾ വളരെ അസ്വസ്ഥയിലാണ്,” മോണിഷ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മന്ത്രിച്ചു. “നിങ്ങളുടെ ശരീരം… ഇത്രയധികം ഭാരം വഹിക്കുന്നു. നോക്കൂ… ദുഃഖത്തിനിടയിലും നിങ്ങൾ എത്ര അപൂർവമായി സുന്ദരിയാണ്.”

ആയേഷയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വിറയൽ ഓടി. മോണിഷയുടെ കണ്ണുകൾ ലജ്ജയില്ലാതെ അവളുടെ കനത്ത മുലകളുടെ വളവുകളെ അളന്നു. ആ നോട്ടം ക്ഷുധയോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“മോണിഷ…” ആയേഷ ശ്വാസം നടുങ്ങിയപോലെ പറഞ്ഞു.

മോണിഷ കൂടുതൽ അടുത്തു. അവളുടെ കൈ ആയേഷയുടെ മുട്ടിന്മേൽ മൃദുവായി വച്ചു. വിരലുകൾ മിനുസമുള്ള തൊലിയിൽ സാവധാനം വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു.

“ഞാൻ എപ്പോഴും നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചിരുന്നു അക്ക. നിങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ആ ഭാരമുള്ള മുലകൾ എങ്ങനെ കുലുങ്ങുന്നു എന്ന്… നിങ്ങളുടെ ഇടുപ്പുകൾ എങ്ങനെ ആസക്തമായി ആടുന്നു എന്ന്.

അങ്കിൾ പോയതിന് ശേഷം എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല — നിങ്ങൾ എത്ര ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമെന്ന്. എത്ര അത്യാവശ്യമായി ഒരു സ്പർശം വേണമെന്ന്… ആലിംഗനം വേണമെന്ന്… ആരാധന വേണമെന്ന്…”

മോണിഷയുടെ വിരലുകൾ സാവധാനം ആയേഷയുടെ തുടയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് കയറി, വസ്ത്രത്തിനടിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. ആയേഷയുടെ ശ്വാസം തടസ്സപ്പെട്ടു. അവളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ചൂട് പടർന്നു, ഈർപ്പം പടുത്തുയർന്നു.

“മോണിഷ… നമ്മൾ ഇത് ചെയ്യരുത്…” ആയേഷ മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം വഞ്ചിച്ചു — മുലക്കണ്ണുകൾ വേദനയോടെ കുത്തിനിന്ന് വസ്ത്രത്തെ തുളച്ചു.

മോണിഷ കൂടുതൽ അടുത്ത് ചായ്ന്നു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം ആയേഷയുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടി.

“പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ ശരീരം ഇങ്ങനെ വിറയ്ക്കുന്നത് അക്ക? നിങ്ങളുടെ തുടകൾ എന്തുകൊണ്ട്