Chapter Title : അയിത്തം

ദേഷ്യവും വെറുപ്പുമാണ് തോന്നിയത് ...എന്നാൽ ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല .............നീ പോയി കഴിഞ്ഞു സാഹചര്യ വശാൽ ഞാൻ സോമനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ....................

തുടർന്ന് വായിക്കാൻ ഹേമക്കായില്ല . അവൾ നിശ്ചലയായി ഇരുന്നു .തമ്പുരാട്ടി അവളെ താങ്ങി പതിയിലേക്കു ചാരി ഇരുത്തി . എന്നിട്ടു ആ കത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി

" സാരല്യ ...മോളെ ...ന്റെ കുട്ടനെ നീ ശപിക്കല്ല് ...ഒന്നുമല്ലേലും ...അവൻ ...അവൻ ...അവനവന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ലല്ലോ ....ആൺകുട്ടിയാ അവൻ ..ല്ലേ ' തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് സങ്കടമൊന്നും കണ്ടില്ല ...നിർവികാരതയായിരുന്നു . .

കുറച്ചു സമയത്തിനു ശേഷം ഹേമ അവളുടെ ഡ്രെസ്സുകളും മറ്റും എടുക്കാൻ വീട്ടിലേക്കു പോയി . അവിടെയിരുന്നവൾ മതിയാവോളം കരഞ്ഞു . ബാഗും മറ്റും എടുത്തു വീട് പൂട്ടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ ചെത്തുകാരൻ രാജപ്പൻ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു

" അറിഞ്ഞില്ലേ ....ഇല്ലത്തെ ..തമ്പുരാട്ടി ..............മരിച്ചു