Chapter Title : ബംഗ്ലാവ് [ആദി]

നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാൻ പണം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ പലരോടും ചോദിച്ചു നോക്കി ബന്ധുക്കളെല്ലാം കയൊഴിഞ്ഞു. തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പുള്ള പണം തരാൻ ആരു തയ്യാറാകും.? വിൽക്കാനും ഒന്നും ബാക്കിയില്ല. അവസാനമാണ് ഒട്ടും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ആ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. ഹാജിയാരുടെ മുഖം, മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവും കണ്ടില്ല. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ മില്ലിൽ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു ചോദിച്ച കാശിന്റെ ഇരട്ടിയാണയാൾ തന്നത്! പണം തിരിച്ചു വേണ്ടത്രേ. പകരം അച്ചനെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത വീട്ടിലാക്കിയിട്ട കായലോരത്തുള്ള ബംഗ്ലാവിലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ കാത്തിരിക്കുമെന്നും…!

അച്ചനെ വീട്ടിലാക്കിയിട്ട് നന്നായൊന്ന് കുളിച്ചു നൽകുന്നതെന്തായാലും അത് വൃത്തിയായിട്ട് നൽകണമെന്ന് മനം മന്ത്രിച്ചിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ നവീനും കൂടെപ്പോരാൻ നിന്നെങ്കിലും അവനെ ഒഴിവാക്കി. അവനറിയില്ലല്ലോ ചേച്ചി എന്തിനാണ് പോകുന്നതെന്ന് അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടി കൊടുത്തില്ല. ഇത് അവസാനത്തേതാണ്. ഇങ്ങിനെയൊരു കാര്യത്തിന് ഇനിയൊരിക്കലും പോകില്ല. എന്തെങ്കിലുമൊരു ചെറിയ ജോലി കണ്ടെത്തണം. അനിയനെ പഠിപ്പിക്കണം. അവനൊരു കരയ്ക്കു പറ്റിയാൽ രക്ഷപ്പെട്ടു. റോഡ് സൈഡിലൂടെ തലയും കുനിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ, ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഇനിയും കുറേ നടക്കാനുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണൊരു വണ്ടി അവളുടെ അരികിൽ ബ്രേക്കിട്ടത്. തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ഹാജിയാർl

അയാൾ മുൻഡോർ തുറന്നു പിടിച്ചു.

അവൾ അങ്കലാപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. പരിസരത്തൊന്നും ആരുമില്ല. അവൾ ആശ്വാസം കൊണ്ടു.

അര മണിക്കൂറെങ്കിലുമാകും അവിടെയെത്താൻ.

“ഇങ്ങട്ട് കേറെടീ. തല കുനിച്ചിരുന്നാൽ മതി. ആരും കാണല.”

ശങ്കിച്ചു നിന്നാലും കുഴപ്പമാണെന്ന് തോന്നിയ അവൾ പെട്ടെന്ന് കാറിലേക്ക് കയറി അയാൾ തന്നെ ഏന്തി വലിഞ്ഞ് ഡോർ അടച്ചു. അവളുടെ മൂലയിൽ ഉരസിയിട്ടാണ് കൈ തിരിച്ചു വന്നത്