Chapter Title : Bangalore Days - 8
ടീമിൽ ഉള്ളവരെ ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. സ്വാപ് നല്ല ഐഡിയ ആണ്. പക്ഷെ എനിക്ക് അരുണേട്ടനോട് പറയാൻ വയ്യ. പുള്ളി ഭയങ്കര പോസീസീവ് ആണ്
[പോസീസീവ് കോപ്പാണ്, അവളുടെ ഓരോ നമ്പറുകളെ - ഞാൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു ]
മനു: ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന കൊണ്ടൊന്നും തോന്നരുത്. നിന്നകന്നെ വിശ്വാസം ആണോ?
ദിവ്യ: ഹ്മ്മ്
മനു: ഞാൻ സുഖിപ്പിക്കട്ടെ നിന്നെ? ആരും അറിയില്ല. പിന്നെ ഞാൻ സ്ഥിരം പണ്ട് മുതലേ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വരുന്ന കൊണ്ട് ആർക്കും സംശയം തോന്നില്ല. അരുണിന് പോലും.
ദിവ്യ: ഹ്മ്മ്. എനിക്കെന്തോ മനസാക്ഷി കുത്തൽ
മനു: മനസ്താപം ഒന്നും വേണ്ട. നിനക്കു വേണ്ട സുഖം അരുൺ തരുന്നില്ല അതിനു നീ വേറൊരാളുടെ അടുത്തുന്നു മേടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ കണ്ടാൽ മതി.
ദിവ്യ: അരുൺ അറിഞ്ഞാൽ?
മനു: അരുൺ അറിയാതെ നോക്കുന്നത് നിന്റെ മിടുക്ക്. നീ തിരിച്ചു ബാംഗ്ലൂർ വന്നാൽ ഉടൻ നിനക്കു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വല്യ kambikuttan സുഖം ഞാൻ തരും. ഉറപ്പ്. നമ്മൾ അല്ലാതെ വേറാരും ഇത് അറിയരുത്. നീതു പോലും.
ദിവ്യ: ഹ്മ്മ്
മനു: ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരാളെ കാത്ത് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഇരിക്കുവാണ്. അത് കഴിഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരു റൂം എടുത്ത് നിന്നെ സ്കൈപ്പ് ചെയ്യട്ടെ. നീ ഫ്രീ ആകുമോ?
ദിവ്യ: ഫ്രീ ആകാം..
[ചാറ്റ് അവിടെ തീർന്നു ]
നീതു: മനു.. അടിപൊളി.. നീ സ്കൈപ്പ് ചെയ്തോ?
മനു: ഇല്ല. ഇവിടെ വന്നു ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി..
ഞാൻ: നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ലാപ് എടുത്തു സ്കൈപ്പ്
💬 Comments
View all comments