Chapter Title : ബസ്സ് [King maker]

ബ്ലൗസിന് അകത്തു 36 സൈസിൽ ഉള്ള രണ്ടു കരിക്കുകൾ കുലച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി മനസ്സിലായി. അധികം ചാടാത്ത വയറിൻ്റെ ഒരുവശം മാത്രമേ എനിക്ക് ചെറുതായെങ്കിലും കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ചേച്ചിയുടെ കുണ്ടിക്ക് നല്ല വിരിവുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അത് ചേച്ചിയുടെ സീറ്റും കടന്ന് എൻ്റെ തുടയോട് ചേർന്നോട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായയിരുന്നു.

ബസ്സ് ഇപ്പോൾ ചുരം കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറിമാറി തിരിയുന്ന വളവുകളിൽ ബസ്സ് തിരിക്കുമ്പോൽ പരസ്പരം ഞങ്ങളുടെ തുടകളും ചുമലുകളും നന്നായി മുട്ടിരുമ്മുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ചേച്ചിക്ക് നന്നായി തണുക്കുന്നുണ്ടല്ലേ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

ചേച്ചി: തണുപ്പ് ഇപ്പോൾ കൂടി വരുന്ന പോലെ തോന്നുവാ…അവിടെ എത്തും വരെ സഹിക്കുക തന്നെ.

“ഇനിയങ്ങോട്ട് തണുപ്പ് എന്തായാലും കുറയില്ല അവിടെ ചെന്നാലും ഇതൊക്കെ തന്നെയായിരിക്കും അവസ്ഥ. സാധാരണ ബസ്സിൽ ബ്ലാങ്കറ്റ് ഉണ്ടാകാറുള്ളതാണ്. ഇന്നെന്തോ സീറ്റിൽ കാണുന്നില്ല. ഞാൻ മുന്നിലെ കാബിനിൽ പോയി ഡ്രൈവറോട് ചോദിക്കണോ? എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ആളാണ്‌,” ഞാൻ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു.

“ഏയ് വേണ്ട, ചോദിക്കേണ്ട. സാരമില്ല, അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം. കുഴപ്പമില്ല” ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

“ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ എൻ്റെ ബ്ലാങ്കറ്റ് ഉണ്ട്, നമുക്ക് അത് ഷെയർ ചെയ്യാം” എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സീറ്റിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ഡെക്ടിൽ വച്ചിരുന്ന ബാഗിൽ എൻ്റെ ഡബിൾ ബ്ലാങ്കറ്റ് എടുത്തു ചേച്ചിക്ക് കൊടുത്തു.

“ഇഷ്ടക്കുറവില്ലെങ്കിൽ ഇതുപയോഗിച്ചോളൂ.”

ചേച്ചി: അപ്പൊ നിനക്ക് വേണ്ടേ?

ഞാൻ: അതിൽ കുഴപ്പമില്ല ചേച്ചി, എനിക്ക് ശീലമായി ഈ തണുപ്പ് ഒക്കെ. ചേച്ചി നന്നായിട്ട് പുതച്ചോളൂ…വല്ല ജലദോശോ, പനിയോ വരുത്തണ്ട. കാലാവസ്ഥ ശീലാമില്ലാത്തതല്ലേ.

ഞാനിത്തിരി മാന്യത കൈയിൽ നിന്നിട്ടുകൊണ്ട് ചേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ നല്ല പിള്ള ചമഞ്ഞു. എങ്കിലും ചേച്ചിയോടൊപ്പം ആ ബ്ലാങ്കറ്റ് ഒരുമിച്ചു പങ്കിടാൻ എനിക്ക് വല്ലാതെ കൊതിയുണ്ടായിരുന്നു. ചേച്ചി എൻ്റെ ബ്ലാങ്കറ്റ് വാങ്ങി കഴുത്തോളം പുതച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു, “ഒത്തിരി നീളമുണ്ടല്ലോ ഇതിനു.”

ഒരു വശം എനിക്ക് നീട്ടി ചേച്ചി പറഞ്ഞു, “ശീലമായെന്ന് പറഞ്ഞു അസുഖം പിടിച്ചു വരുത്തണ്ട. അവിടെ തന്നെയല്ലേ താമസിക്കുന്നെ? (ഞങ്ങൾ നന്നായി പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് നേരത്തെ പറഞ്ഞത് ഓർമയുണ്ടല്ലോ അല്ലെ? എന്നെക്കുറിച്ചു ചേച്ചിയോട് ഞാനും വിശദമായി പറഞ്ഞിരുന്നു.) വയ്യാണ്ടായാൽ ആരുണ്ടാകില്ലല്ലോ നോക്കാൻ