Chapter Title : ഭാമയുടെ വീട് 1 [ശൃംഗാരവേലൻ]

എത്ര പ്രായമുണ്ട്?” ഭാമേച്ചി കുസൃതി കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ സജുവിനെ നോക്കി.

“എനിക്ക് വോട്ട് ചെയ്യാനുള്ള പ്രായം ആയല്ലോ… കല്യാണം കഴിക്കാനും” സജു ചുമ്മാ നാണം ഭാവിച്ചു. ഭാമേച്ചി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“അയ്യടാ… ഒരു പുതുമണവാളൻ! ഞാൻ ഒക്കത്ത് എടുത്തു കൊണ്ട് നടന്ന ചെക്കനാ..”

“പോ ചേച്ചി അവിടുന്ന്…” സജു അവിശ്വസനീയതയോടെ കണ്ണുമിഴിച്ചു. “ചേച്ചി എപ്പളാ എന്നെ ഒക്കത്തെടുത്ത് നടന്നത്?”

“നിനക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല… നീ അന്ന് കുഞ്ഞാണ്… എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയം. രമേശേട്ടന്റെ കൂടെ നിന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ കുറേ ഒക്കത്തെടുത്ത് നടന്നതാ… വേറെ ആരോടും നീ പെട്ടെന്ന് അടുക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ എടുത്തപ്പോൾ നീ കൂൾ ആയിരുന്നു.” ഭാമേച്ചി പഴയ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി.

സജുവിന് അതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. തന്റെ വാണ റാണി കുഞ്ഞിലേ തന്നെ ഒക്കത്തെടുത്ത് ആ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നടന്നിട്ടുണ്ടത്രേ. ഹോ ആ വിലയേറിയ ഓർമ്മകൾ ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയല്ലോ… തിരിച്ചറിയാവുന്ന പ്രായമായി കാണില്ല.

“എനിക്ക് ഇതൊന്നും ഓർമ്മ വരുന്നില്ല… ചെറിയ കുഞ്ഞ് ആയിരുന്നിരിക്കും അല്ലേ?” സജു കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“തീരെ ചെറുതൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. മൂന്നോ നാലോ വയസ്സ് കാണും…” ഭാമ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ശരിക്കും നമ്മൾ തമ്മിൽ എത്ര പ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ട്?” സജു ചോദിച്ചു.

“നീ പറ…എത്ര കാണും?” ഭാമയുടെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി.

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ 21… ചേച്ചിക്ക് ഒരു 45?” സജു അല്പം കൂട്ടി ചോദിച്ചു.

“പോടാ കുരങ്ങാ… എനിക്ക് 37 ആയിട്ടുള്ളൂ.” ഭാമേച്ചി ദേഷ്യം ഭാവിച്ച് സജുവിന്റെ തലയിൽ തോണ്ടി.

സജു ഒഴിഞ്ഞുമാറി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ശെടാ… അപ്പോൾ ചേച്ചി ഏർലി മാര്യേജ് ആണല്ലേ…”

“ആഹ് ടാ… എട്ടുംപൊട്ടും തിരിയാത്ത പ്രായത്തിൽ പിടിച്ചു കെട്ടിച്ചു… പാവം ഞാൻ…” ഭാമ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. പിന്നെ സജുവിനെ നോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. “എടാ ശരിക്കും എന്നെ കണ്ടാൽ 45 വയസ്സ് തോന്നിക്കുമോ??”

സജുവിന് ചിരി പൊട്ടി. “അയ്യോ എന്റെ പൊന്നു ചേച്ചി… ഞാൻ ചുമ്മാ ചൊറിയാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതാ… ഒരു 25-26.. അതിൽ കൂടുതൽ എന്തായാലും പറയില്ല…”

“പോടാ അവിടുന്ന്… വെറുതെ ആളെ