Chapter Title : ഭദ്രദീപം [KKWriter 2024] [EXTENDED EDITION]

പറയാൻ വരരുത്. ഞാൻ ജോലിക്ക് വരില്ല!”

ഭദ്ര ആലോചിച്ചു പറഞ്ഞ മറുപടിയാണ് എന്ന്, കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ അനന്തന് മനസ്സിലായിരുന്നു. അവൻ വൈകീട്ട് വരെ ചിന്താധീനനായി ഇരുന്നു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയും അച്ഛനും അവന്റെ മുഖം കണ്ടു, അവർ വല്ലാതെ വിഷമിച്ചു. അനന്തൻ അവരോടു പക്ഷെ ഭദ്രയെക്കുറിച്ചൊന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല.

ദീപൻ ഭദ്രയുടെ മനസ്സറിയാതെ എടുത്ത തീരുമാനത്തിൽ നീറി.

അവൻ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നപ്പോൾ

“ഏട്ടാ…കഴിക്കാം…”

“മോളെ….”

“എന്താ ഏട്ടാ…”

“ഞാൻ മോളോട് ചോദിക്കാതെ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായിപ്പോയി, മോളെന്നോട് ക്ഷമിക്ക്. ആരാണെങ്കിലും മോളെന്നോട് പറ, ഞാൻ സമ്മതിപ്പിക്കാം”

“ഉറപ്പാണോ..”

“മോൾക്ക് ഏട്ടനെ, വിശ്വാസം ഇല്ലേ”

“കഞ്ഞികുടിച്ചിട്ട് പറയാം.”

വിയർത്തു ഒഴുകി ചൂട് കഞ്ഞിയും, പുഴുക്കും ദീപൻ പതിവിലും വേഗം കഴിച്ചു തീർത്തു.

ഭദ്ര പാത്രം എടുത്തു കിണറ്റിൻ കരയിൽ കഴുകുമ്പോ, അവളെ നോക്കി ദീപൻ കാത്തിരുന്നു.

“ഏട്ടാ കുളിമുറിയിൽ വെള്ളം നിറക്കാമോ? കുളിച്ചിട്ട് വരാം ഞാൻ…”

“ശരി, മോളെ.”

ദീപൻ കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളം, കോരി കുളിമുറിയിലെ ബക്കറ്റിൽ നിറച്ചു.

ഭദ്ര കുളിച്ചുകൊണ്ട് നനഞ്ഞ ഈറൻ മുടി പിറകിലേക്ക് വിരിച്ചിട്ടു. അമ്മയുടെ വെള്ള സെറ്റ് സാരിയും കറുത്ത ബ്ലൗസും ഇട്ടോണ്ട് ഏട്ടന്റെ മുറിയിൽ അവൾ ചെന്നു. വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടുകൊണ്ട്, ബെഡിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന ദീപന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഏട്ടന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.

“ഏട്ടാ…”

“ഭദ്ര മോളെ …..”

“ആരായാലും ..പറഞ്ഞോളൂ …” കണ്ഠമിടറിക്കൊണ്ട് ദീപൻ ഭദ്രയോടു പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. പക്ഷെ ദീപന്റെ മനസ്സിൽ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കുപ്പിചില്ലുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തിൽ സ്വയം കുത്തുന്നപോലെ അവനു തോന്നി.

“എനിക്ക്…. എനിക്ക്… എന്റെ ഏട്ടന്റെ….കൂടെ ജീവിച്ചാ മതി…..”

“മോളെ!”

ഭദ്ര ദീപന്റെ ചുണ്ടിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പറയാൻ അനുവദിച്ചില്ല.

അവൾ കൈ മാറ്റിക്കൊണ്ട് ദീപന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൊണ്ട്  ചുംബിച്ചു.

“ഈ ജന്മം എനിക്കെന്റെ ഏട്ടനെ വിട്ടു പോകാനോ… മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യ ആവാനോ കഴിയില്ല! അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ എനിക്കന്ന് ആറു വയസ്സായിരുന്നു. ഏട്ടന് പതിനാലും. അന്ന് ഏട്ടൻ എത്ര നാൾ കരഞ്ഞു എന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം. ജീവിതത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയ ഏട്ടന്റെ മനസ്… അത് മാത്രം ആയിരുന്നു… എന്റെ