Chapter Title : ഭീവി മനസിൽ 11 [നാസിം]

പറയാനാ. ഉമ്മി ചെവിട് കാണിച്ചപ്പോൾ ആ റോസാപ്പു പോലെ മിനിസമായ കവിളിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു. ഉമ്മി എന്നെ തല്ലാൻ ഓങ്ങി എങ്കിലും എന്നെ കിട്ടീല. ഷാഹിന,,, വേഗം പോയി വാ തെമ്മാടി നിനക്ക് ഞാൻ വെച്ചടുണ്ട്.. നിമിയ,,, ഇവന് ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കളി മാറിലെ ഇത്ത. ഷാഹിന,,, എങ്ങനെ മാറാൻ നിങ്ങൾ ഒക്കെ അല്ലെ അവനെ കൊണ്ട് നടന്നു ചീത്തക്കിയെ നിമിയ,,,, ഹഹഹഹ അവൻ ഇപ്പോഴും കുഞ്ഞല്ലേ ഇത്ത. ഷാഹിന,,,, മ്മ്മ് കുഞ്ഞു കെട്ടിക്കാറായി. നിമിയ,,,, മ്മ്മ്

ഷാഹിന,,, നിനക്ക് ഒരു മോളുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് പറഞ്ഞു വെക്കായിരുന്നു അവനു. നിമിയ,,, മ്മ്മ്മ്,,,, ഷാഹിന,,,, അയ്യേ നീ എന്തിനാ കരയുന്നെ ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞല്ലേ. നിമിയ,,, അതല്ല ഇത്ര നാളായിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞികാലു കാണാൻ എനിക്കും ഷാനുകാക്കും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ അതോർത്തു കരഞ്ഞതാ. ഷാഹിന,,, നിനക്ക് 28 വയസ്സല്ലേ ഉള്ളു എന്തിനാ വെറുതെ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ ആകണേ. സമയം ആകുമ്പോൾ പടച്ചോൻ തന്നോളും. നിമിയ,, മ്മ്മ് ഇക്കാക്ക് ചെറിയ കൊഴപ്പം ഇണ്ട് ഇത്ത അത് ഒന്നു മരുന്ന് കഴിച്ചാൽ മാറാവുന്നതെ ഉള്ളൂ പക്ഷെ ഇക്ക കഴിക്കണ്ടേ. ഷാഹിന,,, മ്മ്മ് ഇതാണോ എന്തായാലും ഈ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്ക് ഒക്കെ കഴിയട്ടെ എന്നട്ട് ഞാൻ അവനോടു സംസാരിക്ക. പോരെ. നിമിയ,,, മ്മ്മ് ഞാനും കുഞ്ഞയും കാറിൽ അവരുടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്കു പോയി കൊണ്ടിരികേണു. ഞാൻ നോക്കുമ്പോ കുഞ്ഞ വെറുതെ അങ്ങോടു നോക്കി കാഴ്ച കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് കേറിയത് മുതൽ എന്നോട് ഒന്നും മിണ്ടിയിട്ടില്ല. ഞാൻ,,, കുഞ്ഞാ കുഞ്ഞാ,,, മ്മ്മ് ഞാൻ,,, എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ. കുഞ്ഞ,, എന്ത്‌ മിണ്ടാൻ മിണ്ടാൻ നീ എന്റെ ആരാ. ഞാൻ,,, എന്താണ് കുഞ്ഞ ഇങ്ങനെ പറയുന്നെ കുഞ്ഞാ,,, ഞാൻ പിന്നെ എങ്ങനെ പറയണം. ഞാൻ ഇന്നലെ വന്നല്ലേ വന്നട്ടു എന്തെങ്കിലും നീ എന്നോട് വന്നു മിണ്ടിയോ. നീ മിണ്ടണ്ട പോയെ. ഞാൻ,,,, അയ്യോ അങ്ങനെ പിണങ്ങല്ലേ മാഷേ നിങ്ങടെ കെട്ട്യോൻ ഉള്ളോണ്ടല്ലേ. ഞാൻ വന്നു മിണ്ടാത്തെ. അല്ലാണ്ട് ഞാൻ വന്നു എന്റെ കുഞ്ഞനോട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുവാ. സത്യം. കുഞ്ഞാ,,,