Chapter Title : ഭീവി മനസിൽ 11 [നാസിം]

കരുതി. ഉപ്പാടെ ലുങ്കി കിടയിൽ നിന്നും ഉപ്പാടെ കരിവീരനെ എന്റെ പൂവിൽ മെല്ലെ ഉരച്ചു ഒരു വർഷതിന് മേലെ യായി ചെയ്യാതിരുന്നതിനാൽ എനിക്ക് ചെറുതായി വേദന യിടുതു. ഉപ്പാ പയ്യെ പയ്യെ ഉപ്പാടെ കുട്ടനെ എന്റെ പൂവിൽ മുഴുവൻ ആഴ്ന്ന് ഇറങ്ങി. ഉപ്പ മെല്ലെ മെല്ലെ അരകെട്ടു ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറെ നാൾ പട്ടിണി കിടന്ന കുട്ടിയെ പോലെ ഉപ്പ എന്റെ ശരീരത്തിൽ നീരാടി കളിച്ചു അതു തൊട്ട് ഉപ്പാടെ മരണതിന്റെ കുറച്ചു നാളു വരെ ഉപ്പയും ഞാനും സുഖിച്ചു ആരും അറിയാതെ ഇപ്പോഴും ഇതു ഒരു രഹസ്യം ആയി കൊണ്ട് നടന്നു. ,,,,,,,, --------------------------------------------------------------ഞാൻ,,,, ഉമ്മി എന്തിനാ കരയുന്നെ. ഉമ്മി,,,, ഒന്നുല്ല,,,,, ഞാൻ,,,, എനികറിയാം ഉപ്പൂപ്പാനെ ഓർമ്മ വന്നു അല്ലെ... ഉമ്മി,,,,, മ്മ്മ് എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് എനിക്ക് ശെരിക്കും അറിയാൻ പറ്റി. ഉമ്മിടെ കണ്ണ് തുടച്ചു കൊണ്ട്. ഞാൻ,,,, ഇനി എന്റെ ഉമ്മി കരയരുത് കരയാൻ ഞാൻ സമ്മദിക്കില്ല. എന്റെ ഭീവിയാണ് ഈ മൊഞ്ചത്തി കുട്ടി. ഇനി ഇതിനെ ആർക്കും ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. ഉമ്മി,,,,,, ഉമ്മിടെ വാവ എന്തിനാ ഉമ്മിയെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നെ. ഉമ്മിക് ഇപ്പോഴും കോഴപ്പുല്ല എന്റെ മുത്തിന് നല്ല ഒരു ജീവിതം കിട്ടും ഈ കിളവിയെ മോൻ മറന്നേക്കൂ. ഞാൻ,,,,,,, ഉമ്മി,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, ഇനിയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വല്ലോടുത്തും ഇറങ്ങി പോകും പറഞ്ഞേക്കാം. ഉമ്മി,,,,,, സോറി വാവേ..... ഉമ്മമാ....... എന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ച്. പെട്ടെന്നു ഒരു കാൽ പെരുമാറ്റം കണ്ട് ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ആരാണ് ഇങ്ങോട് വരുന്നത് എന്നു മനസ്സിലായി. അതു വാപ്പിയാണ്. വാപ്പി ഉമ്മിയെ വിളിച്ചു. പതിഞ്ഞ സൗണ്ടിൽ. വാപ്പി,,,, ഷാഹിന ഒന്നു വന്നേ. ഉമ്മി,,,, എങ്ങോട്. വാപ്പി,,, നിന്നോട് പറഞ്ഞാൽ കേട്ടപ്പോരെ ഉമ്മി,,,, എനിക്ക് പറ്റില്ല നിങ്ങൾ കുടിച്ചട്ടുണ്ട്