Chapter Title : ഭീവി മനസിൽ 15 [നാസിം]

പൊന്നീച പാറി. വാപ്പി :മാറടാ ഞാൻ :ഇല്ലാ വാപ്പി ഇനി ഉമ്മിനെ തൊടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. വാപ്പി :അത്രക് ആയ നീ അവൾ എന്റെ ഭാര്യ യാണ് അവളെ ഞാൻ ചിലപ്പോൾ തല്ലും കൊല്ലും. അതിൽ ഒരു പട്ടിടെ മോനും ചോദിക്കണ്ട. എന്നെ വാപ്പി തള്ളി വീണ്ടും ഉമ്മിയെ അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ തടഞ്ഞു. ഞാൻ :ഇനി എന്റെ ഉമ്മിയെ തൊട്ടാൽ നിങ്ങൾ വിവരം അറിയും. വാപ്പി. നിങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റ് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞതാണോ എന്റെ ഉമ്മി ചെയ്‌ത തെറ്റ്. വാപ്പി :നീ ഒന്നും എന്നെ ഉപദേഷിക്കാൻ ആയട്ടില്ല മര്യാദക്ക് ഇരുന്നാൽ നിങ്ങൾക് ഇവിടെ കഴിയാം.

ഞാൻ :നിങ്ങൾ വെരട്ടാൻ നോക്കണ്ട വാപ്പി. ഈ വീട് എന്റെ ഉമ്മിടെ പേരിലാ ഉപ്പുപ്പാ എഴുതി വെച്ചേകുന്നേ. അതോണ്ട് വല്യ ഡയലോഗ് അടിക്കണ്ട. വാപ്പി :ഓഹോ അപ്പൊ എല്ലാം നീ നിന്റെ മോനോട് പറഞ്ഞു അല്ലെടി തേവിടിച്ചി. ഞാൻ :പറഞ്ഞു ഞാൻ ഇനി എന്റെ ഉമ്മിയെ ഉപദ്രവിക്കരുത് എന്നു .ഇല്ലെങ്കിൽ മകൻ വാപ്പയെ തല്ലി എന്നു വരും. വാപ്പി :അത്രക് ആയോ നീ. ഞാൻ :വെറുതെ എന്തിനാ വാപ്പി നിങ്ങൾ നാറുന്നേ. വാപ്പി, :രണ്ടണ്ണം എവിടെ എങ്കിലും പോയി കിടന്നോ. എന്നെയും ഉമ്മിയെയും വാപ്പി തള്ളി റൂമിന്റെ പുറത്ത് ആക്കി. ഉമ്മി ഇരുന്നു കരയാൻ തുടങ്ങി. പാവം എങ്ങനെ ആശ്വാസിപ്പിക്കും എന്നു എനിക്കു തന്നെ ഒരു പിടിയും ഇല്ലാ. ഞാൻ :എന്റെ ഷാഹി കുട്ടി ഇങ്ങനെ കരയല്ലേ. വാപ്പി നല്ല പറ്റാ. അതാ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ. ഉമ്മി ഇരുന്നു ഏന്തി ഏന്തി കരയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഉമ്മിയെ താങ്ങി സോഫയിൽ കൊണ്ട് ഇരുത്തി. ഉമ്മി : എനിക്ക് പടച്ചോൻ ഇങ്ങനെ ഒരു മോനെ തന്നത് എന്റെ ഭാഗ്യം ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആദി കേറി മരിചാനെ. ഞാൻ: എന്താണ്‌ ഉമ്മി ഇങ്ങനെ പറയണേ പോട്ടെ .എന്നാലും എന്ത് ദുഷ്ടൻ ആണ്‌ വാപ്പി പാവം എന്റെ ഉമ്മിടെ മുഖം നല്ല വേദന ഇണ്ടോ. ഉമ്മി :ഇല്ലാ നല്ല സുഖം ഇണ്ട് ഞാൻ ഒരണ്ണം