Chapter Title : ബിബിനയുടെ മദനോത്സവ രാവ് [Smitha]

പാടവമുള്ളയാള്‍ ആണ്. മലമുകളില്‍ നരിയും മരപ്പട്ടിയും രാജമൂര്‍ക്കനും പതിയിരിക്കുന്ന ചോലകള്‍ വകഞ്ഞ് മാറ്റി മല കയറുന്നവനാണ്. പാറപ്പിളര്‍പ്പില്‍ ഇരുമ്പ് ആപ്പിനുമേല്‍ കൂടം തല്ലുമ്പോള്‍ കണ്ണുപിഴച്ചാല്‍ കാലിന്‍റെ ഉപ്പൂറ്റിയിലെ എല്ലുകളും ഇറച്ചിയും ചിതറിത്തെറിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള അവറാന് എത്രയെളുപ്പം കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ കഴിയും താന്‍ ബ്രായിട്ടിട്ടില്ലയെന്ന്‍! "സാറേ ഇവടെ ആ സാംസണ്‍ വന്നാരുന്നോ?" അവറാന്‍ ചോദിച്ചു. "സാംസണ്‍? അങ്ങനെ ഒരാളെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ അവറാന്‍ ചേട്ടാ," അവറാന്‍ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചു. "എന്താ അവറാന്‍ ചേട്ടാ?" "സാറേ..." അയാള്‍ സംശയം വിടാതെ പറഞ്ഞു. "അവന്‍ ആളു ശരിയല്ല...സാറിനെപ്പോലെ നല്ല കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ അവന്‍ നോട്ടവിട്ടാല്‍ പിന്നെ പൊക്കാതെ വിടുന്ന ടൈപ്പ് അല്ല. സാറിവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാ താമസം...ഞാന്‍ പറയുന്നത് മനസ്സിലായോ?" എന്ത് കൊണ്ടോ അവറാന്റെ വാക്കുകൾ എവിടെയൊക്കെയോ സുഖമായി തറഞ്ഞുകൊള്ളുന്നത് പോലെ ബിബിനക്ക് തോന്നി.അല്ലെങ്കിലും കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പെണ്ണ് എന്ന് ദേഹം മുഴുവൻ തുടിക്കുന്ന മാംസപേശികളുള്ള ആണൊരുത്തൻ പറയുമ്പോൾ കാമമുണരാത്തവൾ പെണ്ണാണോ? തുറന്നിട്ട ജനാലകൾ കാണിച്ചു തരുന്ന, അപ്പുറത്തെ കുന്നിൻ മുകളിലെ പുരാതന ശവക്കല്ലറകളുടെ മേൽ കണ്ണുകൾ പതിയുമ്പോൾ കാമം മാത്രം തോന്നാത്തതാണ്. അവിടെ അരൂപികൾ മേയുന്നയിടമാണ്. ജീർണ്ണമാണ് അവിടെയെല്ലാം. ശവക്കല്ലറകൾ നിറഞ്ഞ കുന്നിൻ മുകളിലെ അതിരിൽ ആകാശത്തെ മറയ്ക്കുന്ന ഇലച്ചാർത്തുള്ള മരങ്ങളും കാറ്റിൽ വീഴുമെന്നു തോന്നിക്കുന്ന കുടിലുകളും എല്ലാമെല്ലാം ജീർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു. വളരെയേറെ പ്രാചീനമായിരിക്കുന്നു. ബിബിന ചിരിച്ചു. "എന്നാ സാറേ ചിരിക്കുന്നെ? ഞാമ്പറഞ്ഞത്‌ സാറിന് മനസ്സിലായില്ല; അല്ലേ?" "പിന്നെ മനസ്സിലാകാതെ?" ബിബിന ചിരിച്ചു. "എന്നതാ?" "അതോ?" ബിബിനേ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയുടെ വശ്യമനോഹാരിതയിലേക്ക് നോക്കി അവറാന്‍ അല്‍പ്പ സമയമിരുന്നു.