Chapter Title : ബിന്ദുച്ചേച്ചി 2 [ഒലിവർ]

അതുകേട്ട് വീണ്ടും മന്ദഹസിച്ചു, ഇത്തവണ കൂടുതൽ മനോഹരമായിട്ട്. പിന്നെയെന്റെ മൂക്ക് പിടിച്ചുലച്ചു. “ ശ്ശോ.. ഇങ്ങനെയൊരു പേടിത്തൊണ്ടൻ! ഞാൻ പ്രസവം നിർത്തിയതാടാ…” ചേച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ ശരിക്കും…?” എനിക്ക് വിശ്വാസം വന്നില്ല. “ അല്ല, കള്ളം… ഓ! എന്റെ ദൈവമേ ഇതുപോലൊരെണ്ണം!” അവർ ഊറിച്ചിരിച്ചു. “ പിന്നെന്തിനാ… നമ്മള് ചെയ്തോണ്ടിരുന്നപ്പൊ കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്?” “ ഓ.. അതോ… എടാ ബുദ്ധൂസ്സേ.. പ്രകൃതി എന്തിനാ ഈ രതിയെന്ന സംഭവം ഒണ്ടാക്കിയേക്കുന്നെ?” “ മ്മ്ംം, സുഖിക്കാൻ” “ അതേ… എന്തിനാ നമ്മക്കവിടെ സുഖം ഒണ്ടാക്കിയേക്കുന്നെ? ആണിനും പെണ്ണിനും ഒരുപോലെ?” ഞാനൊന്ന് ചിന്തിച്ചുനിന്നു. അതുകണ്ട് ചേച്ചി തുടര്‍ന്നു. “ വേണ്ട… ഞാമ്പറയാം… കൊച്ചുങ്ങളെ ഒണ്ടാക്കാൻ. എപ്പൊ പണ്ണിയാലും ആ ടോപ്പ് ലക്ഷ്യത്തെ ഓർത്ത്… അതിനായിട്ടെന്ന രീതിയിൽ പണ്ണിയാലേ ആ പണ്ണലിനൊരു ഉശിരും ഉഷാറുമൊക്കെ കിട്ടൂ. അതുകൊണ്ട് അന്നേരം മാക്സിമം സുഖം കിട്ടാൻ ഞാനൊക്കെ ചുമ്മാ അടിച്ചുവിട്ടതാടാ…” ഞാൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനിന്നു. അതുകണ്ട് ചേച്ചി വീണ്ടും കളിയാക്കി. “ വേണ്ടവേണ്ട… കൂടുതൽ ആലോചിച്ച് ആ ചട്ടിത്തല പുണ്ണാക്കണ്ട… നിനക്കൊന്നും മനസ്സിലാവത്തില്ല… കാരണം??? നീ കുട്ടിയാണ്.” അവർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കവിളിൽ നുള്ളി. എന്നാൽ എന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം അവർക്ക് തീരെ അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. “ അപ്പൊ എന്റെ അച്ഛനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതോ? അതും അടിച്ചുവിട്ടതാ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു. കളിഭാവത്തിൽ ഇരുന്ന ബിന്ദുചേച്ചിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിവർണ്ണമായി. മികച്ചൊരു സംഭോഗം നൽകിയ മുഖപ്രസാദം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് മേഘാവൃതമായി. അല്പനേരം അവർ മൗനം പൂണ്ടിരുന്നു. “ ഞാനങ്ങനെയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ…” അവർ അകലേക്ക് നോക്കിപ്പറഞ്ഞു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് നൈറ്റി കൊണ്ട് കവയ്ക്കിട തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… തികച്ചും യാന്ത്രികമായി. യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ… എന്റെ ചോദ്യങ്ങളിൽനിന്ന് അകന്നുമാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ. “ കള്ളം പറയരുത്… ഞാൻ കേട്ടതാ… മൂന്നുവട്ടം…” ഞാൻ സ്വരമുയർത്തി. അവരെന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. “ അത് സത്യായിരുന്നല്ലേ?” അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയരുകയായിരുന്നു. ചോദ്യങ്ങളുടെ ആയിരം ശരങ്ങൾ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വീർപ്പുമുട്ടുന്നപോലെ. അവരിലേക്ക് അവ ഓരോന്നായി തൊടുത്തുവിടാൻ ഞാൻ വെമ്പി. “ അല്ല.. അതും ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ…