Chapter Title : ബിന്ദുച്ചേച്ചി 2 [ഒലിവർ]

ഒന്നുമറിയില്ല.” അവരെന്നെ കളിയാക്കി. ഞങ്ങളുടെ സംസാരത്തിലെയാ വഴിത്തിരിവ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ബിന്ദുചേച്ചി ആദ്യമായിട്ടാ എന്നോട് ഇത്ര ഓപ്പണായി സംസാരിക്കുന്നത്. അതിനി എന്റെ പാന്റിന്റെ മുൻഭാഗത്തെ കൂടാരംകെട്ട് കണ്ടാണോന്ന് എനിക്ക് സംശയമായി. എന്നാലും അല്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നോട് ഇന്നലെ മുതലേ അല്പം ഫ്രണ്ട്ലിയായി ഇടപെട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നല്ലൊ. അതിന്റെ തുടർച്ചയായി ഏതൊരാളും എന്റെ പ്രായമുളള ഒരു പയ്യനോട് ചോദിക്കുന്നതേ ചേച്ചിയും ചോദിച്ചുള്ളു. എന്നാലും മനസ്സിനൊരു ഇളക്കം. ഇനിയൊരുപക്ഷേ ബിന്ദുചേച്ചി എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നയാ ഓപ്പണിംഗ് ഇട്ടുതന്നതുമായിക്കൂടേ? എന്തായാലും തിരിച്ചുമൊന്ന് എറിഞ്ഞുനോക്കാം. ഇനിയെങ്ങാനും ബിരിയാണി കിട്ടിയാലോ?! പക്ഷേ അധികം ഓവറാക്കാതെ വേണം ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിലിരിപ്പ് അറിയാൻ. ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ അടുത്ത ബോളെറിഞ്ഞു. “ ഓ… നമ്മളെയൊക്കെ ആര് നോക്കാനാ ചേച്ചി?” തെല്ലൊരു വൈഷമ്യം ഭാവിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ ഓ… പിന്നെ പിന്നെ! അതു ചുമ്മാ.. വിപിനെപോലെ കാണാനൊരു ചുള്ളൻ ചെക്കന് കോളേജിൽ ക്വട്ടേഷനൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാ ഞാൻ വിശ്വസിക്കൂല… അതിനു വേറെ ആളെ നോക്കിയാ മതി. കേട്ടോ…” ചേച്ചി ചിരിച്ച് തലയാട്ടി. “ അങ്ങനെയല്ല, ഇതിനുമുമ്പ് ഇല്ലാരുന്നെന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അതൊക്കെ ഒരു ടൈംപാസായിരുന്നു. കൂടിപ്പോയാ ഒരു രണ്ടാഴ്ച… പിന്നെയങ്ങ് മടുക്കും” “ അമ്പട തേപ്പിസ്റ്റേ!” അവർ താടിയ്ക്ക് കൈവച്ച് ഇരുന്നുപോയി. ഞാനാകട്ടെ, അല്പം വെയിറ്റിട്ട് തുടര്‍ന്നു. “ അയ്യോ… അങ്ങനെയൊന്നുമല്ല ചേച്ചി… ആരേയും മനപ്പൂര്‍വ്വം വേദനിപ്പിക്കണമെന്ന് വച്ചിട്ടല്ല. പക്ഷേ ഒത്തുപോവാത്ത ബന്ധമാണേൽ കടിച്ചുതൂങ്ങി കിടക്കുന്നതെന്തിനാ? അത് തെറ്റാ… നമ്മളോട് മാത്രമല്ല, അവരോടും ചെയ്യുന്ന വലിയ തെറ്റ്” വലിയ ആളുകളെപ്പോലെ പക്വതയൊക്കെ ഭാവിച്ച് ഞാൻ തട്ടിവിട്ടു. ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തെ കളിമട്ട് മാറി. അവർ ആകാംക്ഷയോടെ എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്നത് എനിക്ക് പ്രോത്സാഹനമായി. അതുകൊണ്ട് അല്പം കൂടിയൊന്ന് നീട്ടിയെറിയാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. “ പിന്നെ… അതൊക്കെ പൊട്ടാനും ഒരു കാരണമുണ്ട് ചേച്ചി” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ അതെന്താടോ? അത്ര വല്ല്യൊരു കാരണം?” ബിന്ദുചേച്ചി അമ്പരപ്പ് ഭാവിച്ചു. “ എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള പെങ്കൊച്ചുങ്ങളെല്ലാം വെറും അമുൽബേബീസാ... ഒന്നിനുമൊരു മെച്ചൂരിറ്റിയില്ല. ഏത് ഊള വന്ന് ഐ ലവ് യൂ പറഞ്ഞാലും അപ്പൊ കൂടെ കറങ്ങാൻ പോക്കോളും..