Chapter Title : ബിസിനസ്സ് ട്രീപ്പ് [ആനീ]

പെട്ടെന്ന് സംസാരം നിർത്തി ഗൗരവഭാവത്തിലായി.

​തനിമ ഫയൽ കൈമാറിയതും ആ ബിസിനസ് മീറ്റിംഗ് അവസാനിച്ചു. ആ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളും ശിവപ്രസാദിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവരുടെ വണ്ടിയിൽ റിസോർട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. പുറത്ത് വയനാടൻ കാടിനെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുകയാണ്.

​"തനിമ, നമുക്ക് ഇറങ്ങിയാലോ? വൈകിയാൽ ചുരത്തിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് കൂടും,"

ശിവപ്രസാദ് തന്റെ കാറിന്റെ കീ എടുത്ത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​തനിമ വേഗം തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് അയാളുടെ കൂടെ കാറിൽ കയറി. അവർ ചുരം ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. വൈറ്റ് ഷർട്ടും ബ്ലൂ പാന്റും ധരിച്ച തനിമയുടെ അഴക് ആ കാറിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ശിവപ്രസാദിന്റെ ഉള്ളിലെ തീ കൂട്ടി.

പെട്ടെന്നാണ് റോഡരികിൽ ഒരു ബൈക്ക് നിർത്തി ഒരാൾ കൈ കാണിച്ചത്. ശിവപ്രസാദ് ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വണ്ടി നിർത്തി ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി.

​"സാർ, മുന്നോട്ട് പോകണ്ട. ചുരത്തിൽ മണ്ണിടിഞ്ഞ് വീണിരിക്കുകയാണ്. വലിയ ബ്ലോക്കാണ്. വണ്ടികളൊന്നും കടത്തിവിടുന്നില്ല,"

ആ ബൈക്ക് യാത്രക്കാരൻ പറഞ്ഞു.

​"അയ്യോ! അപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ലേ?"

തനിമ ബാക്ക് സീറ്റിലിരുന്ന് പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​"ഉണ്ട് മേടം , പക്ഷേ അത് കാടിനുള്ളിലൂടെയുള്ള വഴിയാണ്. ഈ മഴയത്ത് ആ വഴി പോകുന്നത് ഒട്ടും സേഫ് അല്ല. ആനകൾ ചൂട് തേടി റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നേരം വെളുത്തിട്ട് പോകുന്നതാ നല്ലത്,"

അതും പറഞ്ഞ് അയാൾ വേഗത്തിൽ പോയി.

​കാറിനുള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത പടർന്നു. തനിമയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഉടനെ ഹരിയെ വിളിക്കാൻ ഫോൺ എടുത്തു. പക്ഷേ റേഞ്ച് പൂജ്യം!

​"സർ... നമുക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും പോയിക്കൂടെ? ഏട്ടൻ വിളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ടെൻഷനാകും,"

അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

​ശിവപ്രസാദ് പതുക്കെ കാർ തിരിച്ചു. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ പരിഭ്രമം അയാൾ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"തനിമ, ആ വന്നയാൾ പറഞ്ഞത് നീ കേട്ടില്ലേ? ഈ മഴയത്ത് കാട്ടാനകളുടെ മുന്നിൽ പോയി ചാടണോ? ജീവനാണ് വലുത്. പിന്നെ ചുരം ക്ലിയർ ആകാൻ മണിക്കൂറുകൾ എടുക്കും. ഈ രാത്രി റോഡിൽ കിടന്നാൽ ആരും സഹായിക്കാനുണ്ടാകില്ല."

​"പക്ഷേ സാർ..."

​"ഒരു പക്ഷേയും ഇല്ല തനിമ. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയി അടുത്തുള്ള ഏതെങ്കിലും റിസോർട്ടിൽ റൂം എടുക്കാം. നാളെ വെളുപ്പിന് തന്നെ ഇറങ്ങാം. കാലാവസ്ഥ കണ്ടില്ലേ? ശരിക്കും ഒരു പ്രളയം വരുന്നത് പോലെയാണ്. മരങ്ങൾ വീണാൽ കറന്റ് ലൈനും കട്ടാകും. ഈ അവസ്ഥയിൽ റിസോർട്ടാണ് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതം."