Chapter Title : 🏘️ബോസ്റ്റൻ ബംഗ്ലാവ് 17 [Gladiator]

മുറിയിൽ വെച്ച് കാണാതായപ്പോൾ എങ്ങനെയായിരുന്നോ.. അത് പോലെ തന്നെ ഇപ്പോഴും ആ മുറി കിടപ്പുണ്ട്.

“റൂമിലെ ബെഡ്ഷീറ്റ് അടക്കം എല്ലാം പഴയത് പോലെ ഫ്രഷ് ആയി കിടക്കുവാണല്ലോ…”റൂമിന് ചുറ്റും നോക്കി ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞു.

“ഹോ.. താങ്ക് ഗോഡ്.. തിരിച്ചെത്തി…” ഡയാന പറഞ്ഞു.

“ആഹാ…നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ…? ഞാൻ എവിടെയൊക്കെ തിരക്കി…”ഡാനിയുടെ റൂമിലേക്ക് കയറി വന്ന ജൂലി വാതിൽക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“എ.. എന്താ….?” മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം കാണുന്ന അമ്മയിൽ നിന്നും ഇങ്ങനൊരു പ്രതികരണം ഡാനിയേൽ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

ജൂലിയെ കണ്ടതും ഡാനിയും ഡയാനയും മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന കൈ വിട്ടു. “ഞാൻ 5 മിനുട്ടായി ഈ ബംഗ്ലാവ് മൊത്തം നിങ്ങളെ തിരക്കി നടക്കുവായിരുന്നു…. ലൈലക്ക് ബോധം വന്നു…കുഴപ്പമില്ല…റസ്റ്റ്‌ എടുക്കുവാ…” ജൂലി പറഞ്ഞു. “അല്ല.. പറയാൻ വിട്ടു…മാഡം എന്താ പെട്ടെന്ന് വന്നെ…എന്തോ പറയാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ…?” ഡയാനയെ നോക്കി ജൂലി ചോദിച്ചു.

“അ.. ത്…” അവൾക് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ശെരിക്കും താനും ഡാനിയും ഇവിടെ നിന്നും മാറിനിന്നിട്ട് മിനിറ്റുകൾ മാത്രമേ ആയുള്ളൂ…? അപ്പോൾ അവിടെ ചിലവഴിച്ച മാസങ്ങൾ…? അവൾ ഓർത്തു… “ഏയ്.. ഒന്നുമില്ല ജൂലി.. ഞാൻ വെറുതെ വന്നതാ.. ഞാൻ എന്നാൽ ഇറങ്ങട്ടെ…” ഡയാന സമയം പാഴാകാതെ റൂമിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു.

“മാഡം.. പേഴ്സ്…”ജൂലി കുനിഞ്ഞു നിലത്ത് കിടന്ന അവളുടെ പേഴ്സ് എടുത്തു കൊടുത്തു.

“താങ്ക്സ് ജൂലി…” ഡാനിയെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അവൾ റൂം വിട്ടു പുറത്തേക്ക് പോയി.

“ഇവർക്കിത് വട്ടായോ…?ഡാ…നിനന്റെ പ്രിൻസിപ്പലിനു എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വന്നപോലെ തോന്നിയോ..? ബംഗ്ലാവിൽ വന്നപ്പോൾ അവരുടെ ശരീരത്തിന് ഇത്രയും സൈസ് ഉണ്ടായിരുന്നോ…?”ജൂലി സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

“എനിക്കൊന്നും തോന്നുന്നില്ല…”ഡാനിയേൽ തല കുലുക്കി.

“ഹോ.. നിന്നെ നല്ല സ്മെൽ ഉണ്ട്.. പോയി കുളിക്കട…”അവന്റെ കുഞ്ഞൻ ചന്തിയിൽ തല്ലികൊണ്ട് ജൂലി പറഞ്ഞു.

“ഐ ലൗ യൂ സോ മച് അമ്മ…” ജൂലിയെ നന്നായി ഇറുക്കി കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞു.അമ്മയുടെ സാമിഭ്യം അവൻ നന്നേ മിസ്സ്‌ ചെയ്തിരുന്നു. യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് കേവലം 5 മിനുറ്റ് ആണെങ്കിലും 3 മാസത്തോളം അമ്മയെ ആ മായാലോകത്ത് പിരിഞ്ഞിരുന്നതിൽ അവന് നല്ല