Chapter Title : ചക്കയും ഉപ്പാന്റെ പൂതിയും [ജുമൈലത്] [Climax]

“ഡിഫറന്റ് ടേസ്റ്റ് ബട്ട്‌ ഗുഡ്.നാവില് ഒന്നും തോന്നണില്ല. പക്ഷെ മനസ്സിനെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന രുചി”

ഷഹാന ഉപ്പയുടെ ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ച് അയാളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.

“പൂവി….”

ഉപ്പ സ്നേഹത്തോടെ മുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ച് കൊണ്ട് വിളിച്ചു.

“എന്താ ഉപ്പാ”?

“ഇത് തീർന്നല്ലോ. ചക്കക്ക് ഇനി ഒരു കൊല്ലം കഴിയണം. അപ്പൊ അനക്ക് പാലുണ്ടാവോ പെണ്ണേ”?

ഷഹാന കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസ്‌ ഉപ്പയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി.

“കുടിക്കാനത്രക്ക് പൂതിയാണേല് പാലുവറ്റാതെ നോക്കണ്ടതും പൂതിള്ളോരു തന്നാ”

അവൾ കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പൊടുന്നനെയുള്ള ഒരു തിരനോട്ടം ഉപ്പക്ക് സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

ജൂലായിലെ നിലാവുള്ള രാത്രി. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുകയാണ്. ഇടക്ക് എപ്പോഴോ ഉണർന്ന ഷഹാന  പ്രായമായി ഉറക്കത്തിന്റെ സമയമൊക്കെ മാറിമറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മട്ടുപ്പാവിലെ ചൂരൽകസേരയിൽ ഇരുന്ന് വായിക്കുകയായിരുന്ന ഉപ്പയുടെ അരികിലെത്തി.

“എന്തേ..”?

“ഒറക്കം വരണില്ല ഉപ്പാ”

അവൾ മടിയിലേക്ക് ഇരുന്നു. മടിയിൽ കയറി ഇരുന്ന മകളെ ഉപ്പ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകി. തഴുകുന്നതിൻ്റെ സുഖത്തിൽ ഷഹാന കുറുകി കൊണ്ട് ഉപ്പയുടെ വിശാലമായ മാറിലമർന്നു.

“അനക്ക് വെറും എലെക്ട്ര കോംപ്ലക്സാ”

അവൾ ഉപ്പയുടെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങൾ കളിയായി വലിച്ചു പറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“പൂവീ…”

“എന്താ ഉപ്പാ”?

“ഡൽഹിയിൽ പോണ്ടെങ്കിൽ പോണ്ട. പോണ്ടിച്ചേരിക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങിക്കൂടെ? അതും യു ടി  അല്ലേ. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യാതെ അടഞ്ഞ് ഇരുന്നിട്ടാ അനക്ക് ഈ മടുപ്പ്”

“ ഇക്കേ ഉപ്പാന്റെ ഒപ്പാവുമ്പോ എങ്ങനെ മടുക്കാനാ…”

“ഉപ്പേം വരാം അന്റെ കൂടെ പോണ്ടിച്ചേരിക്ക്. കോഴിക്കോട് നിക്കണ്ട. ഇവിടന്ന് പോണം”

ഉമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ ഉപ്പയെ അലട്ടുന്നുണ്ട് എന്ന് മനസിലാക്കിയ ഷഹാന ഒന്നും പറയാതെ ഒന്നു കൂടെ ചേർന്നിരുന്നു.

“പോണം ഉപ്പാ. അനൂന് ഒര് രണ്ട് വയസ്സെങ്കിലും ആയീട്ട് പോരേന്നു വെച്ചാ…”

“ഉം…..”

ജീവിത നാടകത്തിലെ അപ്രധാനമായ രംഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനങ്ങളാണ് ഇനി വരാനുള്ളത് എന്നവൾക്ക് തോന്നി.