Chapter Title : ചന്ദന നിറമുള്ള രാവുകള് [സ്മിത]
ഹില് ജ്വല്ലറി!
“അത് എവിടെ നിന്നെങ്കിലുമാകട്ടെ! അത് അത്ര ഇമ്പോര്ട്ടന്റ്റാണോ?”
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അനിത ആ ബോക്സ് തുറന്നു.
അതില് നിന്നും അവളൊരു പവിഴനെക്ലെയ്സ് എടുത്തു.
“ഈശ്വരാ!”
അനിതയും രവിശങ്കറും ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ബാങ്കില് ഇനി ബാലന്സ് ആയിട്ട് എന്തേലും ബാക്കിയുണ്ടോ ഇര്ഫാനെ?”
അനിത വിവേചിക്കാനാവാത്ത ഭാവത്തോടെ ഇര്ഫാനെ നോക്കി.
“ഞാനിവന് എന്തോ നക്കാപ്പിച്ച ഹെല്പ്പ് ചെയ്ത കാര്യമല്ലേ ഇവന് അനിതയോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ?”
ഇര്ഫാന് അവളുടെ നേരെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ഇവന് സ്വന്തം ലൈഫ് മാറ്റിവെച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്തു എന്നൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ അനിതയോട്, ഉവ്വോ?”
അനിത രവിശങ്കറെ നോക്കി.
“അതാ ഇവന് അനിതേ...മറ്റുള്ളവര് ചെയ്ത ഏറ്റവും ചെറിയ സഹായം പോലും ജീവിത കാലം മുഴുവനും ഒരിക്കലും മറക്കാതെ ഇവന് സൂക്ഷിക്കും ..... പക്ഷെ ഇവന് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് ചെയ്ത ഏറ്റവും സഹായം സ്വന്തം ഭാര്യയോട് പോലും പറയില്ല....”
അനിത രവിശങ്കറെ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“ഒന്ന് എനിക്ക് തീര്ച്ചയാണ്...ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതിയായ പെണ്ണാണ് അനിത..അല്ലെങ്കില് ഇവനെ അനിതയ്ക്ക് കിട്ടില്ലായിരുന്നു...”
അനിത ഇര്ഫാന്റെ നേരെ കൈകള് കൂപ്പി.
കയ്യുയര്ത്തി അത് ഇര്ഫാന് വിലക്കി.
“ഏകദേശം മാസങ്ങളോളം എനിക്ക് ആശുപത്രിയില് കഴിയെണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്..സാധാരണ ആശുപത്രിയല്ല...വട്ടിന് ചികിത്സ കിട്ടുന്ന ആശുപത്രിയില്...ഡോക്ടേഴ്സ് ഒക്കെ എന്നെ പറ്റെയങ്ങു ഉപേക്ഷിതാ..നേരെയാകില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ച കേസാരുന്നു എന്റെ... മെഡിക്കല് സയന്സില് അത്ര എഫക്റ്റീവ് ആയ മെഡിസിന് ഇല്ലാത്ത ചെലപ്പം എനിക്ക് മാത്രം വന്നിട്ടുള്ള രോഗം...”
അത് പറഞ്ഞ് ഇര്ഫാന് ചിരിച്ചു.
“ഡോക്ടേഴ്സ് ഒക്കെ തോറ്റ് തുന്നംപാടി, സുല്ലിട്ട് എന്റെ കേസ് പെര്മനന്റ്റ് ആയി അങ്ങ് ക്ലോസ് ചെയ്യാനിരുന്നപ്പഴാ ഇവന് വരുന്നേ...പേരിന്റെ കൂടെ ഭട്ടതിരി എന്ന് വെക്കാത്ത രവിശങ്കര്! ജോനകന്, മാംസാഹാരി, മേത്തന്, ജിഹാദി മുസ്ലീം...ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ പലരും ഇപ്പോ എന്റെ കൂട്ടത്തെ വിളിക്കുന്നെ? പക്ഷെ രവിയ്ക്ക് ഞാന് ഹറാമായില്ല...ഹാള് മാര്ക്ക് നയന് വണ് സിക്സ് ഹലാല്...എന്റെ കൂടെ കിടന്നു, ഉറങ്ങി, ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, എന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചു, എന്റെ വഴക്കോ പുലഭ്യമോ ഗൌനിക്കാതെ കൂടെനിന്നു...ഒന്നും രണ്ടും ദിവസമല്ല ആറു മാസം! ആ ആറുമാസമില്ലായിരുന്നെങ്കില് ഞാന് ഇന്ന് ഇപ്പോള് ഇങ്ങനെ അനിതയുടെ മുമ്പില്
💬 Comments
View all comments