ഇവിടെ പറയുന്ന  കഥ  90 ശതമാനം സത്യമാണ്.ബാക്കി  കഥാ പാത്രങ്ങളും  സ്ഥലവും മാത്രമാണ്  സാങ്കല്പികം. കഥയിലെ  നായകൻ  ഞാൻ  തന്നെ,  ബാലമുരളി. കൂട്ടുകാരും  അടുപ്പമുള്ളവരും  ബാലു എന്നാ വിളിക്കുക. നിങ്ങളും അങ്ങനെ തന്നെ  വിളിച്ചോളൂ. മുപ്പത്  വയസ്സുണ്ട്, എനിക്ക്. ഉറ്റവർ എന്ന് പറയാനായി  ആകെ ഉള്ളത് ഒരു സഹോദരി  , ശാന്തി. എന്നെക്കാൾ  രണ്ട്  വയസ്സിന്  മാത്രം മൂത്തതാണ്, സഹോദരി. ഉള്ളത് പറയണല്ലോ, ഒരു ഒത്ത  ചരക്ക്  തന്നെയാ ചേച്ചി. എക്‌സൈസ് അസിസ്റ്റന്റ്  കളക്ടർ രവി മേനോനാണ് ഭർത്താവ്.. അബദ്ധവശാൽ  അങ്ങേർക്ക്  ശാന്തിയിൽ  ഒരു  കൊച്ചുണ്ടായത്  നേര്. അത് ഒഴിച്ചാൽ  അവരുടെ  കുടുംബ ജീവിതം കുളമാണ്. ജോലി  കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന രവിമേനോൻ മിക്കവാറും എത്തുന്നത് നാല് കാലിലാവും. ഊണ് പോലും  കഴിച്ചാലായി. ബോധമില്ലാതെ വന്ന് മല  മലാന്ന് കട്ടിലിൽ മലർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ ഷൂസും  സോക്‌സും  അഴിക്കുന്ന  ജോലി  മാത്രാണ്  ശാന്തിയുടേത്. പാന്റ്സിന്റെ  ബൾജ് ചെയ്ത  മുൻവശം ആർത്തിയോടെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കുക മാത്രമേ കാമാതുരയായ  ശാന്തിക്ക്  വിധിച്ചിട്ടുള്ളു. ചിലപ്പോൾ ആരും കാണാതെ  സീബ് താഴ്ത്തി അതിയാന്റെ  ഗുലാനെ കൊതി കൊണ്ട് ഓമനിക്കാറുള്ളത്  പോലും  ബോധമില്ലാത്ത  ഭർത്താവ്  അറിയാറില്ല. ശാന്തിക്ക്  തന്നെ കൂടാതെ  ഒരു  "  ചേക്ക "  ഉണ്ടെന്നാണ് രവി മേനോൻ കലശലായി  ധരിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളത്. യൗവന ദശയിൽ  ഉള്ള  സഹോദരി സെക്സ് വിഷയത്തിൽ  കൊടും പട്ടിണിയിൽ  ആണെന്ന്  എനിക്ക് നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെട്ടതാണ്. ഞാൻ അത്  ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ണീരോടെ  ചേച്ചി നോക്കി  കാണാറുമുണ്ട്.

വിമാന  അപകടത്തിൽ  കൊല്ലപ്പെട്ട അച്ഛനമ്മമാർ കണക്കില്ലാത്ത സ്വത്ത് ഞങ്ങൾക്കായി ബാക്കി വെച്ചാണ് പോയത്. അച്ഛൻ  ഒരു "കോഴി " ആയിരുന്നു. തഞ്ചത്തിൽ കിട്ടുന്ന ഒരു പെണ്ണിനേയും അച്ഛൻ ഭോഗിക്കാതെ  വിടാറില്ല  എന്ന അമ്മ തന്നെ പറയാതെ  പറഞ്ഞു  വയ്ക്കുന്നത്  ഞാനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കുറെയൊക്കെ അമ്മ കണ്ണടച്ചു. കാരണം അമ്മയ്ക്കുള്ള  "റേഷൻ " മുടങ്ങാതെ അച്ഛൻ നൽകി പോന്നിരുന്നു. ശൃംഗാര  ചിരിയുമായി ജോലിക്ക്  നിൽക്കുന്ന  പെമ്പിള്ളേരെ അച്ഛൻ  വളച്ചു  കൈ കാര്യം  ചെയ്യുന്നത്  കണ്ടകൊണ്ടാണ്