Chapter Title : ചിക്സ് ഓഫ് മെക്സിക്കോ [കൊമ്പൻ]

ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോ എനിക്കും അതൊത്തിരി വിഷമം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതിനു കാരണം രണ്ടാണ്. ഒന്നവളോട് എനിക്ക് അടങ്ങാത്ത കാമം ആയിരുന്നു. കൂടപ്പിറപ്പായിട്ടുപോലും അവളുടെ അഴകും തുടുത്ത മേനിയും എന്നെ അത്രമേൽ നിയന്ത്രണം തെറ്റിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവളതു നേരിട്ട് കണ്ടതുമാണ്. അതിൽ പിന്നെ സംസാരിക്കാതെയുമായി. അച്ഛൻ അതേത്തുടർന്ന് മരിച്ചപ്പോഴും അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. അവൾക്കെല്ലാത്തിലും വലുത് അവൻ തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഹസ്ബന്റിനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോളുള്ള മൗനം എന്നെ ചിന്താകുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഇനി അവനെന്തെങ്കിലും? അറിയില്ല. ഉള്ളതൊക്കെ വിറ്റുപെറുക്കികൊടുത്തു ഞാനീ ഈ കാട്ടുമുക്കിൽ സ്‌ഥലം വാങ്ങിച്ചതുപോലും തമ്മിൽ പരിചയമുള്ള ആരുടെയും മുഖം കാണാതെയിരിക്കാനണല്ലോ. അത്രമേൽ മാനക്കേട് ആ കേസ് മൂലം ഉണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ ഞാൻ കള്ളനായി. പക്ഷെ എന്നെ കുടുക്കിയതാണ്. അതേകുറിച്ചൊന്നും ഇവിടെ പറയുന്നതിൽ പ്രസക്തിയില്ല.

ജീപ്പ് ആനക്കട്ടി കഴിഞ്ഞും ഒരു കിലോമീറ്റർ ഏതാണ്ട് താണ്ടി. മഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞ ഈ സ്‌ഥലത്തിന്റെ എല്ലായിടവും കാണാൻ പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്.

പതിയെ പതിയെ വളവിന്റെ ഓരത്തു ഒരു ചുവന്ന ബെൻസ് കാർ കിടപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ ബോണറ്റ് തുറന്നു ഒരുത്തൻ റിസേർച് നടത്തുന്നു. ഞാൻ വണ്ടി പതിയെ സ്ലോ ആക്കി. പെങ്ങളെ കാണുന്നതിനും മുൻപേ ഞാൻ മീരയെ ആദ്യം കണ്ടു. എന്റെ പൊന്നോ എന്തൊരു മുതൽ! ഇവൾക്ക് 18 തികഞ്ഞോ ആവോ.

“അങ്കിൾ” എന്നും പറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു ആദ്യം പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പിറകെ മൃദുലയും, അവൾ ടർക്കിയും പുതച്ചിരുന്നു. മീരയുടെ വേഷം ഒരു വെള്ള സ്ലീവെലെസ്സ് ടോപ്പും നീല ജീൻസും. മുടി പോണി ടൈൽ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. തനി മെക്സിക്കൻ ചിക്ക് തന്നെ! അവളെന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചതും നെഞ്ചിലെ ഭാരം മുഴുവനും എന്റെ ദേഹത്തക്കായിരുന്നു അവളമർത്തിയത്. എന്റെ കൈകൾ യാന്ത്രികമായി അവളുടെ കുണ്ടിയിൽ പതിയെ അമർന്നു.

“ഏട്ടാ.”

“ഇവിടെന്നു വിളിക്കാൻ റേഞ്ചു കിട്ടിയതെന്നെ ഭാഗ്യം.”

“എഡോ ഡ്രൈവറെ സാധനം എല്ലാം ജീപ്പിലേക്ക് വെക്ക്, എന്നിട്ട് മെക്കാനിക്ക് വരുന്ന വരെ ഇവിടെ നിലക്ക്, ഞാനൊരാളെ ഏല്പിച്ചിട്ടുണ്ട് അവനിപ്പോ വരും.”

“മൃദൂ....”

“ഏട്ടാ, കേറിക്കോ!”

“ഞാൻ മുന്നിൽ കേറാം!!” മീര തുള്ളിച്ചാടി മുന്നിലേക്ക് കയറി. മൃദുല പിറകിലും. മൃദുലയുടെ മുഖത്തൊരു കുസൃതിച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ജീപ്പ് മലകൾക്കിടയിലൂടെ ഉള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ പതിയെ എന്റെ റിസോർട്ടിലേക്കെത്തി. ഉമ്മറത്താരും അപ്പോളുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നവംബറിന്റെ അവസാനമായതുകൊണ്ട് ഇലകൾ കുറെയൊക്കെ പൊഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ ജീപ്പ് പോർച്ചിലേക്ക് നിന്നു.

“വൗ!!” മീര കണ്ണുതള്ളിയപോലെ ചുറ്റും നോക്കിയശേഷം നിലത്തു കാലൂന്നി. റിസോർട്ടിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മട്ടുപ്പാവിന്റെയും