Chapter Title : ചിരട്ടപ്പാറയിലെ ഇക്കിളിക്കഥ [Joel]

. അവളുടെ തുടുത്ത മുലയുടെ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും എടുത്തുകാട്ടുന്ന ഒരു ഫോട്ടോയായിരുന്നു സൂം ചെയ്‌തെടുത്ത ആ ഫോട്ടോ. '' നിന്നോടാരാ ഇങ്ങനെ സൂം ചെയ്‌തെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞേ'' ശൃംഗാരവും ശകാരവും ഒരു പോലെ എടുത്തുകാണിക്കുന്ന മുഖഭാവത്തില്‍ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി അല്പം ഗൗരവഭാവത്തില്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു '' ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ ഡ്യൂട്ടി ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതാണ് . അവന്‍ ഒബ്ജക്ട് മാത്രമെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുള്ളൂ..മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കില്ല'' ജാള്യത മറച്ചുകൊണ്ടു ജോയല്‍ പറഞ്ഞു '' നീ ഒബ്ജക്ട് അങ്ങിനെ വല്ലാതെ ശ്രദ്ധിക്കണ്ട. ചിലപ്പോള്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ക്ക് അടികിട്ടും'' '' മമ്മി ഇങ്ങനെ വെറും ട്രഡിഷണലാകല്ലെ ...വാ നമുക്കു രണ്ടുപേര്‍ക്കും കൂടി കുറച്ചു സെല്‍ഫി എടുക്കാം'' സെല്‍ഫി എടുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ അവനോടു കൂടുതല്‍ ചേര്‍ന്നു നിന്നു .അവന്റ കൈത്തലം മമ്മിയുടെ അരക്കെട്ടിലെ മാസളതയില്‍ അമര്‍ന്നു തനിക്കിതെന്തുപറ്റി ഇന്ന് ......നിഷ സ്വയം ചോദിച്ചു. തന്റെ മനസ്സ് ഒരു വര്‍ണ്ണശലഭമായി പാറി പറക്കുകയാണല്ലോ ഇന്ന് . ഒരു അത്യവശ്യ കാര്യമില്ലാതിരുന്നിട്ടും താന്‍ എന്തിനു വെറുതെ 10-12 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമുള്ള ഈ റബര്‍ തോട്ടത്തിലേക്കുവന്നു. റബര്‍ ഷീറ്റെടുക്കാന്‍ കാറല്ലേ നല്ലത് മമ്മി നല്ലത് എന്നു ജോയല്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിട്ടും താനെന്തിന് ബൈക്കില്‍ പോയാല്‍ മതി എന്നു പറഞ്ഞു.മഴയൊഴിഞ്ഞ ഈ വസന്തകാലത്ത് നോക്കെത്താദൂരത്ത് നിരന്നു നില്ക്കുന് വന്‍ റബര്‍മരങ്ങളുടെ ഇരുള്‍ പകരുന്ന തണലില്‍ മരച്ചില്ലകളില്‍ ചിങ്ങമാസക്കാറ്റിന്റെ ദളമര്‍മ്മരമുയരുമ്പോല്‍ കാട്ടുപക്ഷികള്‍ കളകൂജനമുയര്‍ത്തുമ്പോള്‍ തന്റെ മനസ്സു തുടിക്കുന്നതെന്തിന് .യൗവ്വനാവേശത്താല്‍ മനസ്സും ശരീരവും പൂത്തുലയുന്ന പ്രതീതി തോന്നുന്നതെന്ത് ..സ്ത്രീകളുടെ ഈ അവസ്ഥയെയല്ലെ അല്ലയോ പുരുഷാ നിങ്ങള്‍ കഴപ്പ് എന്നു പറയുന്നത് .അതെ അതു തന്നെ കഴപ്പ് ....ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യവും സ്പര്‍ശവും മറ്റൊന്തൊക്കെയോ കൊതിക്കുന്ന അസ്സല്‍ കഴപ്പ്. ''അപ്പോള്‍ മമ്മി റെഡിയല്ലേ കയറാന്‍ '' '' പേടി ആകുന്നെടാ ശരിക്കും'' '' ഒന്നുമില്ല മമ്മി ...കണ്ടോ ഈ പാറയുടെ ഇടക്ക് ഒരു ചെറിയ ചവിട്ടുകണ്ടോ അവിടെ ചവിട്ടി ആ മരത്തിന്റെ വേരില്‍ പിടിച്ചു പതുക്കെ കയറിയാല്‍ മതി ഞാന്‍ മമ്മിടെ കൈ പിടിച്ച് മുകളില്‍ നിന്ന് വലിച്ചു സപ്പോര്‍ട്ടു തരാം നിഷ ചുരിദാറിന്റെ ഷാള്‍ ഊരി