Chapter Title : ദീപയും മകനും തമ്മിൽ [നിമിഷ]

ശബ്ദം വല്ലാതെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. “പറഞ്ഞാൽ മമ്മി പിണങ്ങുമോ?” “എന്തിനാ ഞാൻ പിണങ്ങുന്നെ?” “ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുമോ?” “ചോദിച്ചോ.” “എത്ര കാലമായി മമ്മി….ഒരാണിന്റെ കൂടെ?” നേരെയുള്ള ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാനൊന്ന് ചൂളി. “നിനക്കറിഞ്ഞൂടെ. പതിനഞ്ചു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞിട്ട്.” “എന്നിട്ടിതുവരെ?” നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ തലയാട്ടി.

“ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലേ?” ഉണ്ടെന്നോ ഇല്ലെന്നോ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല. “ഇപ്പൊ തോന്നുന്നുണ്ട് അല്ലേ?” എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിയാണവൻ ചോദിച്ചത്. ഉത്തരം പറയാനാവാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി. എനിക്കറിയാം

മമ്മിക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ കുറ്റം പറയില്ല. ഏതൊരാണിനേയും മമ്മിക്ക് സ്വീകരിക്കാം. എനിക്ക് മനസ്സിലാവും. എന്റെ മുഖം വല്ലാതായത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ ഒരു കൈ എൻറെ തോളിലമർന്നു.

“എന്നെയാണോ മമ്മിക്ക് വേണ്ടത്?” അവന്റെ ശബ്ദം വികാരഭരിതമായിരുന്നു. “നീയെന്താ..” “രണ്ട് ദിവസമായി ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ ഈ മാറ്റം.” ഞാൻ ആകെ വിഷമത്തിലായി. ഇനി ഏത് ദിശയിലേക്ക് എന്നറിയാതെ.

“എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?” “എന്തിന്?” “ഇങ്ങനൊക്കെ ചിന്തിച്ചതിന്?”, “എന്തിനാ ദേഷ്യം. നമ്മളൊക്കെ മനുഷ്യരല്ലേ”, അവൻ എന്റെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി.

“എന്നോടിഷ്ടമുണ്ടോ?”, കാതരയായി ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം എന്റെ ചുണ്ടോട് ചുണ്ടടുപ്പിച്ചു. അഭിയുടെ ചുംബനത്തിന് കാത്തു നിന്നവളെപ്പോലെ ഞാൻ ആ ചുണ്ടുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തി. മറ്റൊന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പറയാനില്ലായിരുന്നു. വന്യമായ ആവേശത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നായി. പിന്നെ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് എനിക്കൊന്നും ഓർമ്മയില്ല. ഞാനും ചോരത്തിളപ്പുള്ള ഒരു പുരുഷനുമായി എന്റെ ലോകം ചുരുങ്ങി.

അഭിയുടെ ബലിഷ്ടമായ കരവലയത്തിനുള്ളിൽ, ദൃഡതയാർന്ന ആ മാറിൽ ഒരു മുല്ലവള്ളി പോലെ ഞാൻ പടർന്നു കയറി. ദാഹാർത്തമായ എന്റെ ചുണ്ടുകളിലെ