Chapter Title : ദീപികയുടെ രാത്രികള്‍ പകലുകളും 7 [Smitha]

ഓടി വന്നു.

ആദ്യമായി ഞാന്‍ അയാളെ കാണുന്നു. എന്‍റെ ദേഹത്ത് എന്തോ ഒരു വിറയല്‍ പോലെ തോന്നി.

അയാള്‍ അടുത്തു വന്നു. ഞാന്‍ അയാളെ ആകെയൊന്നു നോക്കി. എനിക്ക് അദ്ഭുതം അടക്കാനായില്ല. ദീപിക എന്ത് കണ്ടിട്ടാണ് ഇയാളെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടത് എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. അയാള്‍ അടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ വിയര്‍പ്പിന്‍റെയും ബീഡിയുടെയും അസഹ്യമായ നാറ്റമാണ് എന്നെ എതിരേറ്റത്. സാമാന്യം പൊക്കവും അല്‍പ്പം തടിയുമുള്ള ഒരാള്‍. മുഖത്ത് ദാസ്യഭാവം. ഇതാണോ ദീപിക പറഞ്ഞ അധികാരവും മുഷ്ക്കും ഒക്കെ കാണിക്കുന്ന സുധാകരന്‍?

“നിങ്ങള് ഫോണ്‍ ചെയ്യാന്‍ വന്നപ്പം എന്‍റെ ഭാര്യ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞില്ലാരുന്നോ?”

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

അയാള്‍ തല ചൊറിഞ്ഞു.

“ആ വീട്ടിലെ സാറാണോ?”

അയാള്‍ വീട് ചൂണ്ടികാണിച്ച് എന്നോട് ചോദിച്ചു. അയാളുടെ കൌശലം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ചിരി അടക്കേണ്ടി വന്നു. അയാള്‍ക്ക് എന്നെ അറിയില്ല എന്ന് എത്ര സമര്‍ത്ഥമായാണ് അഭിനയിച്ചു ഫലിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുന്നത്!

“ആ...”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“അവിടുത്തെ മാഡം എന്നോട്..എന്നോടെന്തോ പറഞ്ഞാരുന്നല്ലോ! ഒഹ്! എന്നതാ അത്? ആ ഓര്‍മ്മ കിട്ടി സാര്‍...”

അയാള്‍ പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.

“രാത്രീല്‍ ഒരു വാച്ച് മാനെ വേണം, അന്വേഷിക്കണം, എന്ന് പറഞ്ഞാരുന്നു...”

“ആ, അതുതന്നെ! അന്വേഷിച്ചോ? കിട്ടിയോ ആരെയേലും?”

“എന്‍റെ പൊന്നു സാറേ, ഇപ്പം അങ്ങനെ ആരെയും കിട്ടിയില്ല..സാറ് പേടിക്കേണ്ട, ഒടനെ കിട്ടും...കിട്ടും ഒടനെ ആളെ! കിട്ടാതെ എവിടെപ്പോകാനാ?”

അപ്പോഴേക്കും ദീപികയും അങ്ങോട്ട്‌ വന്നു. എന്‍റെ പിമ്പില്‍ വന്നു മുട്ടി ചേര്‍ന്ന് നിന്നു.

“എപ്പഴേലും കിട്ടീട്ട് കാര്യമില്ല...ആ, പെരെന്നാന്നാ പറഞ്ഞെ?”

അപ്പോള്‍ ദീപിക അയാളെ നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ ഒളികണ്ണാലേ കണ്ടു.