Chapter Title : ദീപികയുടെ രാത്രികള്‍ പകലുകളും 8 [Smitha] [Climax]

സുധാകരനെ കാണാതായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പണി സൈറ്റിലേക്ക് പോയി.

കുവൈറ്റില്‍ ജോലിയുള്ള ഏതോ കുര്യാക്കോസിന്‍റെ വീട് പണിയിലായിരുന്നു അയാള്‍.  അവിടെ കുറെ ആളുകളെ ഞാന്‍ കണ്ടു. കൂട്ടത്തില്‍ നല്ല ഉയരവും അതിനൊത്ത വണ്ണവുമുള്ള ഒരാളെ കണ്ടു. ഒരു അന്‍പതിനടുത്ത് പ്രായമുണ്ടാവും. നല്ല ആരോഗ്യവാനായ ഒരാള്‍. കറുത്ത കണ്ണട വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കട്ടി മീശ. കാണാന്‍ നല്ല ഭംഗി. അയാളുടെ കരുത്തും ആരോഗ്യവും വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ദൃശ്യം...

“ആരാ?”

അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

“അവിടെ താമസിക്കുന്നയാള്‍ ആണ്...”

ഞാന്‍ വീടിനു നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി.

“പേര് കാര്‍ത്തിക്ക്...”

“ഹലോ...”

അയാള്‍ കൈ നീട്ടി. കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്ക് അയാളുടെ കരുത്ത് വീണ്ടും ബോധ്യപ്പെട്ടു.

“ഞാന്‍ കുര്യാക്കോസ്,”

അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

“ആണോ?”

അയാള്‍ ഹൃദ്യമായി ചിരിച്ചു.

“അപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ വീടിന്‍റെ പണിയല്ലേ ഇത്? കുവൈറ്റില്‍ അല്ലാരുന്നോ?”

“അതെ...”

അയാള്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങടെ പണിക്കാരുടെ കൂട്ടത്തി ഒരു സുധാകരന്‍ ഇല്ലാരുന്നോ? എവിടെ കക്ഷി?”

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“സുധാകരന്‍...?”

അയാള്‍ പുരികം ചുളിച്ചു.

“ആ, സുധാകരന്‍..ഉണ്ടാരുന്നു...എന്ത് പറ്റി? അയാള്‍ കാശെന്തെങ്കിലും വാങ്ങിയാരുന്നോ?”

“ഏയ്‌, അല്ല...”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്ത് കാരണം പറയും? ഞാനൊന്ന് പരതി...

“അയാള് വീട്ടീന്ന് വരുമ്പം കൊറച്ച് റോസാച്ചെടികള്‍ കൊണ്ടത്തരാന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു,”

പെട്ടെന്ന് വായില്‍ വന്ന കള്ളം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“അതിന് അയാള്‍ക്കങ്ങനെ സ്ഥിരം വീടൊന്നുമില്ല...”

കുര്യാക്കോസ് പറഞ്ഞു.

“ഇന്നലെ പോയതാ..പാലക്കാട് എവിടെയോ ആണ് അയാള്‍...ഇനി പണിക്ക് വരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍...”

ഞാന്‍ അയാളെക്കുറിച്ച് പിന്നെ കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

ദീപികയോട് ഞാന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. അവള്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷെ പിറ്റേ ദിവസം മുതല്‍ അവളുടെ സ്വഭാവത്തില്‍ കാര്യമായ മാറ്റം എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു. സംസാരമില്ല. കളി ചിരിയില്ല. ഉണ്ണിക്കുട്ടനോട് പോലും അവള്‍ സംസാരമില്ല.

അങ്ങനെ രണ്ടുമൂന്നാഴ്ചയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് പേടിയായി.

ഇതിന് ഒരു പരിഹാരം കണ്ടേ പറ്റൂ.

ദീപിക ഇങ്ങനെ തുടര്‍ന്നാല്‍ എന്‍റെ കാര്യം പോട്ടെ, ഉണ്ണിയുടെ ഭാവിയെ ബാധിക്കില്ലേ?

“ദീപികെ...”

ഒരു വൈകുന്നേരം ഓഫീസില്‍ നിന്നും വന്ന് കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍