Chapter Title : ദീപുവിന്റെ മാലാഘമാർ [Deepu]

മുഖത്തേക്ക് എനിക്ക് നോക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു.

വിമല : എടാ.... നിനക്ക് എന്തുപറ്റി ഡാ... സ്കൂളിലേക്കൊന്നും കാണാനേ ഇല്ല.

ഞാൻ : അത് മാഡം... പിന്നെ... തീരെ സുഖമില്ലായിരുന്നു .

വിമല : അതൊന്നും അല്ല... നിനക്ക് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്..

ഞാൻ :അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല മാഡം...

വിമല : എടാ... നിന്നോട് ഞാൻ അന്ന് ശാന്ത പറഞ്ഞതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ആണ് നിന്റെ ഈ പ്രേശ്നങ്ങൾ..

ഞാൻ : അതുപിന്നെ മാഡം എനിക്ക് അന്ന് അങ്ങനെ ഒരു തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി... പിന്നെ മാഡo എന്ത് വിചാരിച്ചു കാണും എന്നുള്ള ടെൻഷൻ ആയിരുന്നു. ശാന്ത മറ്റു സ്റ്റാഫുകളോട് പറഞ്ഞു നടക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയും.

വിമല : എടാ...അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞ സമയത്ത് തന്നെ അവൾക്ക് താക്കീത് കൊടുത്തതാണ് വേറാരൊടും പറയരുത് ന്ന്...

ഞാൻ : ഒരു തെറ്റ് പറ്റിപ്പോയി മാഡം.. ഇനി ഉണ്ടാവില്ല... ഇതുവരെ ഒരു പെണ്ണിനെയും അടുത്ത് അറിയാത്തതോണ്ട് സംഭവിച്ചു പോയതാണ്. ജനിച്ച അന്നുമുതലേ അനാഥൻ ആയതുകൊണ്ട് ആരുമായും ഇങ്ങനെ ഇടപെട്ടിട്ടില്ല. ഒറ്റപ്പെടൽ ആയിരുന്നു ജനിച്ച അന്നുമുതൽ ഇന്ന് വരെ...

വിമല : അയ്യേ... നീ എന്തൊക്കെ ആണ് ഈ പറയുന്നത് .... നീ ഒരു ആൺകുട്ടി ആണ്.. നിനക്കും ഉണ്ടാകും ഇങ്ങനെ ഉള്ള വികാരങ്ങൾ. അത് സ്വഭാവികമാണ്.

ഞാൻ : ഞാൻ ഈ സ്കൂളിൽ ജോലി കിട്ടിയതിനു ശേഷമാണ് ഞാൻ ഒന്ന് റെഡി ആയി വന്നത്.

വിമല : എടാ... നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഇങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നും. എന്നുവെച്ചു അമ്മ പെങ്ങന്മാരെ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കരുത്.

ഞാൻ : ശെരി മാഡം...

വിമല : ആട്ടെ.... നീ എന്താണ് ശാന്തയോട് ചോദിച്ചത്..

ഞാൻ : അത് പിന്നെ... അവൾ പറഞ്ഞില്ലേ

വിമല :അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു... ഒരു പെണ്ണിനോടും പറയാൻ പറ്റാത്ത കാര്യം ആണ് ചോദിച്ചത് എന്ന്...

ഞാൻ : ആണോ...

വിമല : നീ പറ...എന്താണ് അവളോട് പറഞ്ഞത്...

ഞാൻ : അത് ഇപ്പോ എങ്ങനെയാ മാഡം പറയുക...

വിമല : നീ പറഞ്ഞോടാ... ഞാൻ