ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 1

Delivery Boy diary Part 1 | Author: Sahil

എന്റെ പേര് സഹിൽ. കാസർഗോഡാണ് എന്റെ വീട്. എന്റെ ആദ്യ കഥയായ “നഴ്സിന്റെ കൂടെ” നിങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. അത് ഒരു ജീവിതാനുഭവം ആയിരുന്നു. എഴുത്ത് എന്നതും എനിക്ക് പുതിയ അനുഭവമാണ്. അതുകൊണ്ട് ചില ഭാഗങ്ങൾ ബോർ ആയി തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകാം.

എങ്കിലും ഒരു ആകാംക്ഷയോടെയും ഇഷ്ടത്തോടെയും തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ കഥ എഴുതുന്നത്. ഈ കഥയും ആ കഥയും നടക്കുന്നത് ഏകദേശം ഒരേ സമയപരിധിയിലാണ്. പക്ഷേ ആ കഥയുമായി ഇതിന് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. ഇതും നടന്ന് സംഭവങ്ങൾ ആണ്.  ഇച്ചിരി എരിവും പുള്ളിയും ഇടുനെന്നെ ഉള്ളു.

ഇനി കഥയിലേക്ക് കടക്കാം…

കോളേജ് കഴിഞ്ഞ്, കൊറോണ കാരണം ജീവിതം മുഴുവൻ കുഴഞ്ഞുപോയിരുന്ന ഒരു സമയം. അന്ന് എനിക്ക് ഏകദേശം 21 വയസ്സ് കാണും. ജോലി ഒന്നുമില്ല, പുറത്തിറങ്ങാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ദിവസങ്ങൾ ഒക്കെ വെറുതെ തള്ളിനീക്കി ജീവിച്ചിരുന്ന കാലം.

എന്നെക്കുറിച്ച് അറിയാത്തവർക്ക് വേണ്ടി പറഞ്ഞാൽ — എനിക്ക് ഏകദേശം ആറടി ഉയരവും 75 കിലോ ഭാരവും ഉണ്ട്. ഭാരം കേട്ട് തടിയൻ ആണെന്ന് വിചാരിക്കണ്ട. “ഇവന് എല്ലിന്റെ ഭാരമാണ് കൂടുതലുള്ളത്” എന്നാണ് കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കി പറയാറ്.

ഞാൻ ക്രിക്കറ്റും ഫുട്ബോളും കളിക്കും. ക്രിക്കറ്റിൽ നല്ല ബാറ്റ്സ്മാനാണ്. ഫുട്ബോളിൽ ആവറേജ് പ്ലെയറാണെങ്കിലും കളിയോട് നല്ല പാഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ശരീരം ഒക്കെ നല്ല ഫിറ്റായിരുന്നു.

കൊറോണ സമയത്ത് വീട്ടിൽ കുത്തിയിരുന്ന് മടുത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. പുറത്തിറങ്ങിയാൽ പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്യും. വീട്ടിൽ നിന്നുമാവശ്യവുമില്ലാതെ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല. ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നു ചൊറിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

എപ്പോഴും ഫ്രണ്ട്സിന്റെ കൂടെ പുറത്തു കറങ്ങി അടിച്ചുപൊളിച്ച് നടന്ന എനിക്ക് ആ ജീവിതം ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നി. സമാധാനമായി ഒരു സിഗരറ്റ് പോലും വലിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. വീട്ടിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ആകെ കുറച്ച് ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത്.

ആ സമയത്ത് എന്റെ പ്രധാന ഹോബി കമ്പി മൂവീസുകൾ കാണുകയും കമ്പി കഥകൾ വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ കണ്ടും വായിച്ചും ദിവസവും മനസിനെ മൂഡാക്കി, പെട്ടെന്ന് തീർക്കാതെ ആ ഫീലിൽ കുറച്ച് നേരം കഴിയുന്നതാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം.

പക്ഷേ എത്ര നാളാണ് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്. അതും പതുക്കെ മടുത്തു തുടങ്ങി. വീട്ടിൽ സമയം പോകുന്നുമില്ല.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെയാണ് എനിക്ക് എന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ കാർത്തി വിളിക്കുന്നത്. കോളേജ് കാലം മുതൽ ഒപ്പമുള്ള കാർത്തി എനിക്ക് കൂടെപ്പിറപ്പിനെപ്പോലെയായിരുന്നു

ഫോൺ എടുത്തതുമാത്രം കാർത്തിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“എന്താടാ മൈരെ, ജീവനോടെ ഉണ്ടോ?”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ വീട്ടിൽ കുത്തിയിരുന്ന് പ്രാന്തായി.”

“അതൊക്കെ എല്ലാവർക്കും തന്നെയാ. നീ എന്തെടുക്കുവാ ഇപ്പോ?”

“ഒന്നുമില്ലടാ… ഫോൺ കുത്തി ഇരിക്കുവാ. നീയോ?”

“ഞാൻ ഇപ്പോ പുറത്താ.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കലി വന്നു.
“പുറത്തോ? എങ്ങനെ? പോലീസ് പിടിക്കില്ലേ?”

അവൻ ചിരിച്ചു.
“അതിനാണ് നിന്നെ വിളിച്ചത്. ഡെലിവറി ജോലിക്ക്