Chapter Title : ഡെയ്‌സി 7 [മഞ്ജുഷ മനോജ്]

അവരുടെയൊക്കെ വിചാരം.

നിരുപമയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും നിരാശയും ഒക്കെ കൂടി കലർന്ന ഒഎസ് വികാരം ഡെയ്‌സിക്ക് അപ്പോൾ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

നിരുപമ : ജീവിതം ഒന്നേ ഉള്ളു മോളെ… കുടുംബത്തിനും കുട്ടികൾക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ് കുറെ നമ്മൾ അത് പാഴാക്കി കളയുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ ഇടയിൽ നമ്മൾക്ക് വേണ്ടിയും കുറച്ച് സമയം കണ്ടെത്തണം.

നിരുപമ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്ത് അതിൽ ഒരു ചിത്രമെടുത്ത് ഡെയ്‌സിക്ക് കാണിച്ച് കൊടുത്തു. അവൾ അതിലേക്ക് നോക്കി.

അതിൽ ഒരു കൊച്ചു പയ്യന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെക്കാളും ചെറുപ്പം. മീശ പോലും മുളക്കാത്ത ആ പയ്യന്റെ ചിത്രം കണ്ട് ഡെയ്‌സി നിരുപമയെ നോക്കി. അവൾ ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

നിരുപമ : ഇത് ജിത്തു. എന്റെ മോളുടെ കൂടെ പഠിക്കുന്നത. പക്ഷെ അവളെക്കാളും 3 വയസിന് മൂത്തതാ. അവളുടെ ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും വലിയ അലമ്പ് പയ്യൻ. ക്ലാസിലെ ടീച്ചർമാർ ഉന്തി തള്ളി ഇവനെയും മറ്റ് ചില കുട്ടികളെയും കൂടെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് compain studyക്ക് വിട്ടു. ചെക്കൻ വന്നപ്പോ തന്നെ എന്നെയായിരുന്നു നോട്ടം. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഇവൻ എന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സുഖിപ്പിച്ചുളള വർത്തമാനങ്ങളും, പിന്നെ ഇടക്കിടക്ക് അവിടെയും ഇവിടെയും ഉള്ള തട്ടലും മുട്ടലും ഒകെ ആയപ്പോൾ എനിക്ക് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുപ്പ് മനസ്സിലായി. ആദ്യം മോന്തക്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാന തോന്നിയത്, പിന്നെ തോന്നി. ചെറിയ ചെക്കനല്ലേ പ്രായത്തിന്റെ ആയിരിക്കും എന്നൊക്കെ. പിന്നെ അവൻ എന്റെ നമ്പർ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോയി മുടിഞ്ഞ ചാറ്റിംഗ്. എല്ലാം double meaning ആയിരുന്നു.