Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

നിമിഷം അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ വരവ് നടന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ കൗമാരം അവിടെ നിശബ്ദമായി കൊലചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നു."

​ആ ഓർമ്മകളിൽ ധ്വനി ഒന്ന് വിറച്ചു. ഇന്നും ആ സ്പർശനം അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ഒരു നീറ്റലായി ബാക്കിയുണ്ട്. ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം കുഞ്ഞമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഒരുപാട് കരഞ്ഞത് അവൾ ഓർത്തു. അന്ന് മുതലാണ് പുറംലോകത്തെ അവൾ ഭയന്നു തുടങ്ങിയത്. പിന്നീട് ജോലിസ്ഥലത്ത് വെച്ച് താരയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ ആ ഭയം അവളുടെ നിഴലായി ഉണ്ടായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ധ്വനി ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. കൈയ്യിൽ കരുതിയ ഓഫീസ്‌ ബാഗുമായി തളർച്ചയോടെ കടന്നുവന്ന താര, ധ്വനിയുടെ മുഖത്തെ ആ വാട്ടം കണ്ടതും നിശ്ചലയായി.

മറ്റാരേക്കാളും ധ്വനിയുടെ മനസ്സിനെ വായിക്കാൻ താരയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു.
​"നീ ഇന്നും ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയാണോ ധ്വനീ?" താര ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവളുടെ അരികിലിരുന്നു.

​താരയുടെ ആ സാമീപ്യം ധ്വനിക്ക് നൽകിയത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. കുഞ്ഞമ്മയുടെ വേർപാടിന് ശേഷം തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ദൈവം അയച്ച മറ്റൊരു കാവലാളാണ് താരയെന്ന് അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ജോലിസ്ഥലത്തെ ആ മടുപ്പിക്കുന്ന തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ വെച്ച് പരിചയപ്പെട്ട ഈ സുഹൃത്താണ്, അമ്മാവൻ ഏൽപ്പിച്ച ആ കറുത്ത മുറിവുകളെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ധ്വനിയിൽ നിന്ന് കേട്ടത്.
​"താരേ...

ഇന്നും ആ വസ്ത്രം കീറുന്ന ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞമ്മ പോയതോടെ ആ ഭയം എന്നെ വീണ്ടും വിഴുങ്ങുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ..." ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.

​താര അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ആ ഓർമ്മകളെ നീ നിന്റെ കരുത്താക്കണം ധ്വനീ. നിന്റെ ഈ അഴകും നിന്റെ ഈ ഉടലും നിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമാകണമെന്ന് കുഞ്ഞമ്മ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്! ഒരു വേട്ടക്കാരനും നിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാൻ കഴിയില്ല."

​താരയുടെ വിരലുകൾ ധ്വനിയുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ തലോടി. കുഞ്ഞമ്മയുടെ അഭാവത്തിൽ ധ്വനിയുടെ ഈ മനോഹരമായ വളർച്ചയെയും, അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ താരയാണ്. പണ്ട് കുഞ്ഞമ്മ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ധ്വനിയുടെ ഉടൽഭംഗിയെ പുകഴ്ത്തിയിരുന്നതുപോലെ, ഇന്ന് താരയും അവളെ ഒരു സുന്ദരമായ കവിതയായി കാണുന്നു.

​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രാർത്ഥനയോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ ധ്വനിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു—തന്റെ സൗന്ദര്യം ഒരു ശാപമല്ല, മറിച്ച് അത് തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. താരയെന്ന സുഹൃത്തിന്റെ കരുതലിൽ, കുഞ്ഞമ്മ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ആ സ്നേഹം ധ്വനിയുടെ ജീവിതത്തിൽ