Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

കുറ്റബോധവും ഭയവും കൂടിപ്പിണഞ്ഞ് അവൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

​അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു:
​"നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്തോറും ഈ മുറിവുകളുടെ ആഴം കൂടും ധ്വനി... നിനക്ക് എന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഈ രക്തം നിന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. നിനക്ക് എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ ഇപ്പോൾ?"

​ധ്വനി ആകെ തകർന്നുപോയി. തന്റെ മൗനവും അകൽച്ചയും അവനെ ഇത്രയും വലിയൊരു ക്രൂരതയിലേക്ക് നയിച്ചു എന്ന ചിന്ത അവളെ വേട്ടയാടി. ഒരു വശത്ത് അവന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയത്തോടുള്ള ഭയം, മറുവശത്ത് അവൻ സ്വയം ഉപദ്രവിച്ചല്ലോ എന്നൊരോർത്തുള്ള നീറ്റൽ.

​അവൾ പതറുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്ത് അവനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"തരുൺ... നീയെന്താ ഈ കാണിച്ചത്? എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?" അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ അവന്റെ ആ വന്യമായ ചിരിയായിരുന്നു. "നീ വിളിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ധ്വനി. എന്റെ വേദന കണ്ടാൽ നിനക്ക് സഹിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ... എന്റെ ഈ മുറിവുകളിൽ പടരുന്ന വേദന നിന്റെ ഉള്ളിലും നീ അറിയുന്നില്ലേ?"

​തന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെ ധ്വനിക്ക് തോന്നി. സ്നേഹമാണോ ഭ്രാന്താണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഈ ബന്ധം അവളെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്? താര അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ധ്വനി ഫോണിലൂടെ തരുണിന്റെ വേദനയകറ്റാൻ തന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണമായും അവന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചു.

​"തരുൺ... നിർത്ത്... നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ," അവൾ വിങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നോട്