Chapter Title : ധ്വനിയിലെ തരുണപ്രഭ [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്]

കണ്ണെടുക്കാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ചുവന്ന അധരങ്ങളും, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന കഴുത്തും, താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയുടെ ഭംഗിയും ആ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തെക്കാൾ ആഴത്തിൽ അവളുടെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.

അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് കൈമാറിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പ്രണയം ആ കണ്ണുകൾ കൈമാറി. വാക്കുകൾ മരിച്ചു വീണ ആ നിമിഷത്തിൽ, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം ഉടമ്പടികൾ ചെയ്തു. താരയെന്ന സുഹൃത്തിനപ്പുറം, ലോകത്തിനപ്പുറം, ആ മുറിയിലെ ഇളം വെളിച്ചത്തിൽ അവർ ഇരുവരും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

ഈ നിശബ്ദമായ നോട്ടം എത്ര നേരം നീണ്ടു നിന്നുവെന്ന് അവർക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞത് ഒന്നായിരുന്നു—"നീ എന്റേതാണ്, ഇനിയുള്ള എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും."

ആ കണ്ണുകളിലെ നോട്ടം ഒരു നിശബ്ദമായ യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു. ആ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും സാരിത്തലപ്പ് താഴേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ മറകളൊന്നുമില്ല.

ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ മുഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ, ഓരോ ദീർഘനിശ്വാസത്തിനൊപ്പവും താളാത്മകമായി ഉയർന്നു താഴുന്നത് തരുൺ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റത്തിൽ അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായിരുന്നു. ആ ഓരോ ഉയർച്ചയിലും താഴ്ചയിലും തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ ഉടലിലെ വന്യമായ താളം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. തരുണിന്റെ നോട്ടം അവിടെ തറച്ചു നിന്നപ്പോൾ ധ്വനിയുടെ ഉടൽ ഒന്നുകൂടി വിറച്ചു. തന്റെ മാറിടങ്ങൾ അവന്റെ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ ഇത്രമേൽ തുറന്നുവെക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ജാള്യതയേക്കാൾ, അവന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു ലഹരിയാണ് അവൾക്ക് തോന്നിയത്.
"ധ്വനി..." അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ പതറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തന്റെ മാറിലെ ആ താളം അവനെ കാണിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ശ്വാസം ആഴത്തിൽ എടുത്തു. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ശരീരം അവനോട് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു. താൻ സമ്മാനിച്ച ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൾ എത്രമാത്രം സുന്ദരിയാണെന്നും, തനിക്കായി അവൾ എത്രത്തോളം തുടിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവൻ ആ നിമിഷം സത്യം ചെയ്തു.

തരുൺ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ