Chapter Title : ദുബായിലെ മെയില്‍ നേഴ്സ് 30 [Susan]

ഞാന്‍ : എടി നല്ലത് കണ്ടാല്‍ ആരും നോക്കി പോകും. നീയും നോക്കാറില്ലേ

നാന്‍സി : അയ്യേ, ഞാനൊന്നും നോക്കാറില്ലേ. ഈ ചേട്ടന്‍ നല്ല തോന്നിവാസി ആണല്ലോ

ഞാന്‍ : എടി നിനക്ക് പ്രായം തികഞ്ഞത് അല്ലെ. ഇനി എന്തോന്നു തോന്നിവാസം. ഇതൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം ആണ്. നീയെന്താ ചെറിയ കുട്ടികളെ പോലെ. നീ വലുതായത് ഒന്നും നീ അറിഞ്ഞില്ലേ. ആദ്യം നീ കണ്ണാടിയില്‍ പോയി നിന്നെ നല്ല പോലെ ഒന്നു അടിമുടി നോക്ക്. അപ്പൊ നിനക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകും

എന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സത്യം അല്ലെ എന്ന പോലെ അവള്‍ നിന്നു.

അപ്പോള്‍ കിച്ചണില്‍ വച്ച് ആന്റിയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും ഒരു പാത്രം താഴെ പോയി.

ഞാന്‍ : കണ്ടോടി. ഈ ജീവിതത്തില്‍ അതിക കാലവും ആന്റി തനിച്ചാ ജീവിച്ചത്. ജീവിതത്തില്‍ കാര്യമായ ഒരു സുഖവും ആന്റി ഇത് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല. അച്ചായനു പൈസ ഉണ്ടാക്കണം എന്ന ചിന്ത മാത്രമേ ഉള്ളു. ആകെ ഉള്ള ഒരു ജീവിതമാ അത് കെട്ടിയവനും കെട്ടിയവള്‍ക്കും ഒന്നിച്ചു കഴിയാന്‍ ഉള്ളതാണ്. പാവം ആന്റി അല്ലെ

ഞാന്‍ ഒരു മുന്‍‌കൂര്‍ ജാമ്യം പോലെ ആണ് അത് പറഞ്ഞത്. കാരണം ഇനി അവള്‍ എങ്ങാനും ഞാന്‍ ആന്റിയെ പൂശുന്നത് കണ്ടാല്‍ പ്രശ്നം ആവണ്ട എന്ന് കരുതി. ആന്റിയ്ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടാത്ത സുഖം ഞാന്‍ പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്നു എന്ന് അവള്‍ കരുതട്ടെ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അത് സത്യവും ആയിരുന്നു.

പക്ഷെ നടന്നത് വിപരീതം ആയിരുന്നു. എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട്

നാന്‍സി : ആന്റിയ്ക്ക് അച്ചായന്‍ എങ്കിലും ഉണ്ട്. എന്റെ കാര്യമോ. ഞാനും തനിച്ചല്ലേ

അത് കേട്ട നാന്‍സിയുടെ മുഖം വാടി. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു

ഞാന്‍ : അയ്യോ ഞാന്‍ അതല്ല ഉദേശിച്ചത്. നീ കരയല്ലേ. നിനക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഇല്ലേ

അത് കേട്ട അവള്‍ എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു പ്രകാശം ഞാന്‍ കണ്ടു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ആന്റി പാത്രം കഴുവി കൊണ്ട് വന്നു.