Chapter Title : ദുരിതത്തിന്റെ ഗൃഹനാഥൻ [Ben10]

പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവ ഒരു തീവ്രമായ തിളക്കം പ്രസരിപ്പിച്ചു.

​വിജിത്ത് പിന്നിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ തോളിൽ തലോടി.

​"നമ്മൾ വിജയിച്ചു, മാളവിക," അവൻ മൃദുവായി അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള ആശ്വാസവും വിജയോന്മാദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

​മാളവിക അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച്, അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു. "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, വിജിത്ത്. നമ്മൾ മാത്രമേ ഈ വീട്ടിൽ ഇനി ശക്തരായി നിലനിൽക്കൂ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു."

​അവൾ തിരിഞ്ഞ്, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. വിജിത്ത് ശാരീരികമായി ശക്തനും ഇരുണ്ട നിറമുള്ളവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ ആ കൈക്കരുത്തും, അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവുമാണ് അവളെ എന്നും ആകർഷിച്ചിരുന്നത്.

​"ആ കള്ളക്കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നതും, ആ സമാധാനിപ്പിക്കൽ നാടകവും എനിക്ക് മതിയായി. ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് വേണ്ടി ഞാൻ എത്ര നാളായി കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" മാളവിക പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​വിജിത്ത് അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. "നമ്മുടെ മുന്നിൽ അവൻ ഒരു തടസ്സമായിരുന്നു, മാളവിക. എപ്പോഴും വല്യേട്ടന്റെ സ്ഥാനം പറഞ്ഞ് അവൻ വാദിച്ചു. അവന്റെ ആ തടിയും വെളുപ്പും കണ്ടാൽ എനിക്കെപ്പോഴും ദേഷ്യമായിരുന്നു. അവനെക്കാൾ ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടും യോഗ്യനാണ്. ഇന്നത്തെ മീറ്റിംഗിൽ ഞാൻ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യ പോലും എന്നെ പിന്തുണച്ചു. നീയാണ് എന്റെ ശക്തി."

​മാളവിക പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "വിജിത്ത്, നമ്മൾക്കിടയിൽ രഹസ്യങ്ങളില്ല. അവന്റെ ഭാര്യ... അവൾക്കിവിടെ സ്വസ്ഥത കൊടുക്കാൻ നമ്മൾ പാടില്ല. അവൾ നമ്മുടെ കളിപ്പാട്ടമായിരിക്കണം. ഈ വീട്ടിൽ ഇനി നമ്മൾ പറയുന്നതേ നിയമമാകൂ. വിപിൻ... അവൻ ഇനി നമ്മളുടെ വീട്ടുജോലിക്കാരൻ മാത്രമാണ്. ഒരു തടിച്ച ഗൃഹനായിക."