Chapter Title : എബിയും സാമും അവരുടെ അമ്മമാരും [Smitha]

എന്തിനാടി എപ്പഴും മൊല മൊല എന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്നേ?"

മമ്മി അസഹിഷ്ണുതയോടെ ചോദിച്ചു.

"കൊച്ചിന്റെ കൈ എന്‍റെ മൊലയ്ക്കല്ലേ കൊണ്ടത്? അപ്പം ഞാന്‍ കുണ്ടി കുണ്ടി എന്ന് പറയണോ? അത് കൊള്ളാം! കൊച്ചിന്റെ കൈ എന്‍റെ കുണ്ടിയേല്‍ കൊള്ളുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മൊല മൊല എന്ന് പറയില്ല. അപ്പോള്‍ കുണ്ടി കുണ്ടി എന്ന് പറഞ്ഞോളാം. അല്ല പിന്നെ!!"

രാവില തന്നെ ഡാഡി ഞങ്ങളുടെ ഫോഴ്സ് ട്രാക്സ് ക്രൂയിസര്‍ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി പുറത്ത് വെച്ചിരുന്നു.
ബാഗുകളുടക്കമുള്ള സാധനങ്ങള്‍ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും വണ്ടിയില്‍ സ്ഥലമുണ്ടാകുമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇതില്‍ ഇക്കണ്ട സാധനങ്ങളും അഞ്ചുപേരും എങ്ങനെ പോകാനാ?"

മമ്മി സംശയിച്ചു.

"അതും നല്ല തടിച്ച അഞ്ച് ഉരുപ്പടികള്‍!"

ആന്‍റി ചിരിച്ചു.

"അഞ്ച് എന്ന് പറയണ്ട!"

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

"എന്നേം എബീനേം വിട്ടേരെ! ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്ര തടിയൊന്നും ഇല്ല. ഡാഡിയേം വിട്ടേരെ! ഡാഡിയുടെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റ് വേറെ ആര്‍ക്കും യൂസ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റത്തില്ലല്ലോ!"

"കൊച്ച് പറഞ്ഞത് ശരിയാ!"

മരിയ ആന്‍റിയുടെ ചുണ്ടില്‍ കുസൃതിച്ചിരി നിറഞ്ഞു.

"നമ്മടെ മേത്ത് ഒക്കെ അവിടേം ഇവിടേം ഒക്കെയായി എന്തോരം തടിയാ അല്ലെ?"

ഡാഡി അത് കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവം നടിച്ചു.

"മിണ്ടാതിരി ശവമേ!"

മമ്മി ആന്‍റിയെ പിച്ചി.

"ശരിയാകൂന്നെ!"

ഡാഡി ബോണറ്റ് അടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എല്ലാം ശരിക്ക് ഒന്നൊതുക്കി വെച്ചാ മതി.

"എന്തായാലും സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചുനോക്കാം,"

എബി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

"എന്നിട്ട് നോക്കാം! വാ സാമേ! നമുക്ക് ഓരോന്നായിട്ട് എടുത്തോണ്ട് വരാം,"
ഞാന്‍ സാമിനോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് നടന്നു.

"സാമേ!"

എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ച് അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു എബി പറഞ്ഞു.

"ആന്റീം മമ്മീം മിഡില്‍ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കട്ടെ. നമക്ക് ബാക്കില്‍ ഇരിക്കാം,"

"എന്തിനാ?"

ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"നിനക്കറിയില്ലേ?"

അവനും എന്‍റെ നേര്‍ക്ക് ഒരു കുസൃതി നോട്ടവും പുഞ്ചിരിയുമെറിഞ്ഞു.

"മമ്മീം ആന്റിയും കാണില്ലേ എബിനെ?"

"ഇല്ല..."

എബിന്‍ പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ വലിയ ഓരോ സ്യൂട്ട്കേസുകള്‍ എടുത്ത് തിരികെ ജീപ്പിനടുത്തെക്ക് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"എന്തോരം ബാഗാ!"

അവന്‍ വിശദീകരിച്ചു.

"ആ ബാഗൊക്കെ മിഡില്‍ സീറ്റ് ശരിക്കും