Chapter Title : ഈ രാവിലും കൊതി തീരില്ല [സ്പൾബർ]

അത് വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ ചിത്ര ഒരുങ്ങിയതാണ്.. പക്ഷേ പറഞ്ഞില്ല..

രമ്യയെ ചിത്രക്കറിയാം.. ശ്രീനിയെ കുറിച്ച് പറയാൻ അവൾക്ക് നൂറ് നാവാണ്.. ശ്രീനിയേട്ടനെപ്പോലെ ഒരു ഭർത്താവിനെയാണമ്മേ ഞാനാഗ്രഹിച്ചത് എന്നവൾ തുറന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. അവരെ രണ്ട് പേരെയും ഒറ്റക്കാക്കി പോയാ… ?..

പക്ഷേ ശ്രീനിയോട് വരണ്ടാന്ന് പറയാനും ചിത്രക്കായില്ല.. പറഞ്ഞാ അവനെന്ത് കരുതും… ?. തന്റെ മോളെ തനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല,അവനേയും വിശ്വാസമില്ലെന്ന് തോന്നില്ലേ..?.

വേണ്ട… ശ്രീനി നല്ലവനാ.. അവൻ വന്നോട്ടെ.. അവൻ സംസാരിക്കട്ടെ..

“അപ്പോ നാളെ ശ്രീനിയെ എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലേ… ?. സാരമില്ല… മറ്റന്നാൾ ശ്രീനി ഒന്നൂടെ വരണേ… എനിക്ക് നേരിട്ട് ചിലത് പറയാനുണ്ട്… “..

അവനോടെന്താണ് പറയാനുള്ളതൊന്നും ചിത്രക്കറിയില്ലായിരുന്നു.. എന്നാലും അവനെയൊന്ന് കാണാൻ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത കൊതിതോന്നി..

കുറച്ച് നേരം കൂടി സംസാരിച്ച് ഫോൺ കട്ടാക്കിയതും ചിത്ര ശക്തിയായി സ്വയം ഭോഗം ചെയ്തു.. ശ്രീനിയെന്ന സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ മനസിൽ..

അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ശ്രീനിയെ ഓർത്ത് വിരലിട്ട് വെള്ളം കളഞ്ഞ രമ്യ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും..

✍️…” കാരണമറിഞ്ഞാലല്ലേ രമ്യേ പരിഹാരം കാണാൻ പറ്റൂ… ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ അവനെ വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ നിനക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ…?”..

ശ്രീനി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രമ്യയോട് ചോദിച്ചു..

“ കാരണമറിഞ്ഞിട്ടും വലിയ കാര്യമൊന്നില്ല ചേട്ടാ…”..

രമ്യ പതിയെ പറഞ്ഞു.. അവളുടെയാ നിൽപും ഭാവവും അധികനേരം കണ്ട് നിൽക്കാനാവില്ലെന്ന് ശ്രീനിക്ക് തോന്നി. വല്ലാത്തൊരു ഭാവം രമ്യയുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.. ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന പഴയൊരു ചുരിദാറാണ് അവളുടെ വേഷം..ഇന്ന് അഛനും അമ്മയും വീട്ടിലുണ്ടാവില്ലെന്നും, ശ്രീനി വരുമെന്നും അറിഞ്ഞ് ഒരുങ്ങിത്തന്നെയാണ് രമ്യ നിൽക്കുന്നത്..

“അതെന്താ രമ്യാ… ?.. നീ കാരണം പറ… പരിഹാരം ഞാനുണ്ടാക്കിയാ പോരേ…?”..

“ശരി… ഞാൻ തുറന്ന് പറയുന്നത് കൊണ്ട് ചേട്ടനൊന്നും തോന്നരുത്… ആള് ചേട്ടന്റെ ഭാര്യയുടെ സഹോദരനൊക്കെത്തന്നെയാ… പക്ഷേ അയാൾക്ക് ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ല ചേട്ടാ…”..

രമ്യ പറയാനുള്ളത് തുറന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു..

“എന്ന് വെച്ചാ…?”..

കാര്യം മനസിലായെങ്കിലും ശ്രീനി ചോദിച്ചു..

“ എന്ന് വെച്ചാ… എനിക്കൊരു ആണിന്റെ ആവശ്യമുണ്ട്… പക്ഷേ അയാളെ വേണ്ട…”..

അടിച്ച് കയറിയ കാമം മുഖത്ത് നിന്ന് മായ്ക്കാനാവാതെ