Chapter Title : എല്ലാം യാദൃശ്ചികം [ Adheesh ]

രാവിലെ എഴുനേറ്റു കുളിക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു വാട്സാപ്പ് മെസ്സേജ് ശ്രദ്ധിച്ചത്, നോക്കിയപ്പോൾ തുണ്ടുഗ്രൂപ്പിൽ പുതിയ അടിപൊളി ഒരണ്ണം, പിന്നെ ഒന്നും നോക്കീല്ല കട്ടിലിൽ കിടന്ന് നീട്ടി വിട്ടു. വിടുന്നതിന്റെ അവസാനമായപ്പോൾ കതകിൽ ഒരു മുട്ട്. ധൃതിയിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ബെഡ്ഷീറ്റിലേക്ക് എന്റെ പാൽ ചീറ്റി. പുറത്തുനിന്നും അമ്മ അലറി "ആദി, ചെറുക്കാ നീയിതുവരെ എണീറ്റില്ലേ?" "കുളിക്കാൻ കേറുവാ " ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. കുളികഴിഞ്ഞിറങ്ങി കഴിക്കാനിരുന്നു, അച്ഛൻ എന്നോടും അമ്മയോടും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി, ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ നേരം അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു "ഡാ ചെക്കാ നാളെ അവധിയല്ലേ നിന്റെ ഉടുപ്പെല്ലാം എടുത്തുവെക്ക് ഇന്നലക്കിയിട്ടാൽ നാളെ ഉണങ്ങിക്കിട്ടും" "എല്ലാം ഞാൻ ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്, നാളെ എന്താ പരിപാടി?" "വേറെ ഒന്നും ഇല്ല, എന്തേ നിനക്ക് വല്ല കൂട്ടുകാരുടെ വീട്ടിലും പോണോ?" "നാളെ ചുമ്മാ പുറത്തു പോയാലോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു "അല്ലേലും വെറുതെ ഇരിക്കുവല്ലേ നാളെ പോകാം" അമ്മ പറഞ്ഞു. പാവം വീട്ടിൽ തന്നെയിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഞാനിറങ്ങി. കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ശോകം, സൂസൻ മിസ് ഇന്നും മൂടിക്കെട്ടി വന്നിരിക്കുന്നു. ക്ലാസ് തുടങ്ങി അധികം ആഴ്ചകൾ ആയില്ല എല്ലാ ആമ്പിള്ളേരും മിസ്സിനെ കണ്ണുകൊണ്ട് വലിച്ചുകീറുന്നുണ്ട്. സുന്ദരിയായ സൂസൻ മിസ്സിനെ നോക്കാതിരിക്കുക എന്നത് ആണായിപിറന്ന ഒരുവനെക്കൊണ്ടും സാധിക്കില്ല. അപാര സ്ട്രക്ച്ചർ ആയിരുന്നു മിസ്സിന്. നിരാശയോടെ ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നു, കതക് തുറന്ന് കയറിയതും അമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ സോഫയിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും മൊന്നിങ് വന്നേ എന്നുപറഞ്ഞ എന്റെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുപോയി കട്ടിലിൽ രാവിലെ ഞാൻ ചീറ്റിയ പാൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ചോദിച്ചു "ഇതെന്താടാ?" "അത് ... അത് ..." ഞാനിരുന്ന് വിയർത്തു "എടാ പറയാൻ" അമ്മ വീണ്ടും ചൂടായി "അതിന്നലെ റെക്കോഡിൽ ഒട്ടിക്കുബോൾ പശ കുറച്ചായതായിരുക്കും..." ഞാൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു, "പിന്നെ പശ, ഞാൻ ഇഷ്ടംപോലെ ആണുങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് അതുകൊണ്ട് കള്ളം പറ...." അമ്മയ്ക്ക് താൻ പറഞ്ഞതിലെ അബദ്ധം മനസിലായി, ഞാൻ ഒരു പ്രതിമ പോലെ നിശ്ചലമായി, ഞാൻ എന്റെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച, ഇത്രയും നാൾ മാന്യത ഇല്ലാതെ ഒന്നും തന്നെ