Chapter Title : എനിക്കായിപ്പിറന്നവൾ [kkwriter-2024] [revised and extended]

അവളുടെ പൂങ്കാവനവും പൂത്തു നിൽക്കുന്നു. വേഗം വന്നാൽ നിനക്കു കൊള്ളാം. ഇനി സാഹിത്യം ഒഴുകും മോനേ...

നിനക്കായിപിറന്നവൾ!

അമല കാർത്തിക് ആകാൻ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന

നിന്റെ അമ്മു.”

കുറെ നേരം ആ അക്ഷരങ്ങൾ നോക്കിനിന്നുപോയി.

ഒന്നുകൂടെ വായിച്ചു.

അമ്മുവിന്റെ വിക്രിയ തന്നെ.

പക്ഷേ ഏട്ടത്തി എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു? പതിയെ ചോദിച്ചറിയാം.

അമ്മുവിന്റെ ‘കല്പന’ പോലെ കുളിച്ച്, ഉടുത്തൊരുങ്ങി താഴെ എത്തിയപ്പോൾ മുൻപിൽ ഏട്ടത്തി.

വീണ്ടും, “മിണ്ടല്ലെ, അമ്മ...” എന്ന നിശ്ശബ്ദമായ സിഗ്നൽ. പൂജാമുറിയിലേയ്ക്ക് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി ഏട്ടത്തി അമ്മുവിന്റെ മുറിയുടെ നേരെ നടന്നുപോയി.

ഞാൻ പൂജാമുറിയിൽ എത്തി കാത്തു നിന്നു.

അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വധുവായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, തലമുടി ചുറ്റിക്കെട്ടി, മെറൂൺ കളർ മന്ത്രകോടിയും, ബ്ലൗസും, ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, എന്റെ അനിയത്തി അമ്മു, മെല്ലെ പൂജാമുറിയിൽ എത്തി.

തൊട്ടു പിറകെ ഏട്ടത്തിയും.

ആഭരണങ്ങളും, മന്ത്രകോടിയും ഏട്ടത്തിയുടെയാണെന്ന് എനിയ്ക്ക് കണ്ടയുടനെ മനസ്സിലായി.

ഏട്ടത്തി രണ്ടുപേരോടും കൈകൂപ്പി തൊഴുതു പ്രാർത്ഥിയ്ക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി.

ഞാനും അനിയത്തിയും അനുസരിച്ചു.

ഞങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങൾ മാറുകയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

പക്ഷേ എനിയ്ക്ക് യാതൊരു എതിർപ്പും, കുറ്റബോധവും തോന്നിയില്ല.

എന്റെ മനസ്സ് ഇന്നലെ രാത്രിമുതൽ മാറിയത് ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഇത് എക്കാലവും നിലനിൽക്കണേ എന്നുമാത്രം ഞാൻ കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു.

കണ്ണു തുറന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന അമ്മുവിനെയും ഏട്ടത്തിയേയും ആണ്‌ കണ്ടത്.

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉൽക്കണ്ഠയായിരുന്നോ എന്നെനിയ്ക്കു തോന്നി.

ഞാൻ ഇരുവരെയും നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസം നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

ഏട്ടത്തി ഒരു ചുവന്ന ചെപ്പു തുറന്ന് ചരടിൽക്കോർത്ത