Chapter Title : എനിക്കായിപ്പിറന്നവൾ [kkwriter-2024] [revised and extended]

താടി പിടിച്ചുയർത്തി, ആ ചുണ്ടുകൾക്ക് ഞാൻ എന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ പൂട്ടിട്ടു. അറിയാതെ വിടർന്ന അവളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലേയ്ക്ക് എന്റെ നാവ്, അവളുടെ നാവിനെ തിരഞ്ഞിറങ്ങി, കണ്ടെത്തി, എന്നിലേയ്ക്ക് ഊമ്പി വലിച്ച് അടുപ്പിച്ചു.

ഹൗ, എന്റെ അനിയത്തിയുടെ നാവിന്‌ ഇത്ര മധുരമോ? ഇവളെന്താ തേൻ കഴിച്ചൊ?

അവൾ, എന്റെ അനിയത്തി അമ്മു, ഇന്നുമുതൽ എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, എന്നിലേയ്ക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

എത്രനേരം ഇരുവരും ആ ചുംബനത്തിൽ അലിഞ്ഞു നിന്നെന്ന് അറിയില്ല. ശ്വാസം കിട്ടാൻ വേണ്ടി മുഖം അകറ്റി. കണ്ണുകളുടേയും കരങ്ങളുടേയും ബന്ധനങ്ങൾ വിട്ടില്ല.

ഒട്ടും മതിവരുന്നില്ല.

ഇന്നുവരെ ഇവൾ എന്റെ അനിയത്തിയായിരുന്നു.

ഇന്നുമുതൽ എന്റെ ഭാര്യ! ഞാൻ ഇവളുടെ ഭർത്താവ്!

ഇന്നലെ, ഇതെല്ലാം നടക്കുമോ എന്നു കരുതിയെങ്കിൽ ഇന്ന്, ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അതു നടന്നിരിക്കുന്നു!

“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൾ!” ഞാൻ, ഏട്ടൻ-ഭർത്താവ്, അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

“എനിയ്ക്കായിപ്പിറന്നവൻ!” അമ്മു, എന്റെ അനിയത്തി-ഭാര്യ, തിരികെ മന്ത്രിച്ചു.

“എന്നും.”

“എന്നും.”

അവളോടൊപ്പം വളർന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.

രണ്ടു വയസ്സിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അമ്മയുടെ അടുത്ത് തുണിയിൽപ്പൊതിഞ്ഞ് കിടന്ന ആ കുഞ്ഞു മുഖം വീണ്ടും കാണാൻ ഞാൻ മിന്നൽ പോലെ ഇരുപത്തിരണ്ടുവർഷം പിന്നിലേയ്ക്ക് പറന്നു.

അതേ വേഗത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഇന്നുവരെയുള്ള ഓരോ നിമിഷവും സന്ദർശിച്ച്, ഈ നിമിഷത്തിലേയ്ക്ക് തിരികെയെത്തി!

ആ യാത്രയിൽ ഒരിയ്ക്കൽപ്പോലും ഞാൻ മറ്റാരെയും കണ്ടില്ല! എന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മു മാത്രം!

ഇന്നലെവരെ, ഞാൻ കണ്ടിരുന്ന, എന്നോട് അടികൂടിയിരുന്ന, എന്തിനും, ഏതിനും ഞാൻ മാത്രം വേണം എന്നു കലമ്പിയിരുന്ന, എന്റെ അനിയത്തിയല്ല ഇവൾ.

ഇന്നലെ അവൾ തന്റെ