Chapter Title : എനിക്കായിപ്പിറന്നവൾ [kkwriter-2024] [revised and extended]

ഞാൻ അമർത്തിപ്പിടിച്ചീരുന്നതിനാൽ അവൾ ചാടിപ്പോയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ പൂർ എന്റെ കുണ്ണയെ അമർത്തി ഇറുക്കി. അവൻ സന്തോഷം കൊണ്ടെന്നപോലെ അവൾക്കുള്ളിൽ ഒന്നു വെട്ടി.

വെളിവായ സത്യത്തിൽ ശ്വാസം വിലങ്ങി ഞങ്ങൾ, സഹോദരങ്ങൾ, രതിയിൽ ഉറഞ്ഞപോലെ ഇരുന്നു!

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നേർത്ത ഇരുട്ടിൽ വിദൂരതയിലേക്ക് ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്കെന്നപോലെ നീണ്ടു.

ഒരു നീണ്ട ജീവിതത്തിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തു നിന്ന് ഇങ്ങേ അറ്റത്തേക്ക് നടക്കുന്നതുപോലെ, അമ്മ ഇരുന്നു.

അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മുത്തുകളായി വാക്കുകൾ പൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ കേൾവിക്കാരായ പ്രതിമകളായി!

“ഏട്ടന്റെയും എന്റേയും ചെറുപ്പത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനും, അമ്മയും മരിച്ചുപോയി. എനിക്കന്ന് നാലുവയസ്സ്. ഓർമ്മ ഉറയ്ക്കുന്ന പ്രായം. കുറേക്കാലം മുത്തശ്ശനും, മുത്തശ്ശിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടിൽ ഞങ്ങൾ തനിച്ചായി. ബന്ധുക്കളുടെ ഉള്ളിരിപ്പെല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്ന മുത്തശ്ശൻ എല്ലാം ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും പേരിലേക്ക് എഴുതിവെച്ചിരുന്നു. ആരെയും ആശ്രയിക്കാതെ ജീവിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഏട്ടന്‌ പതിനെട്ട് വയസ്സായപ്പോഴേക്കും അവരും പോയി.

“പിന്നെ, എനിയ്ക്കെല്ലാം എന്റെ ഏട്ടനായിരുന്നു. ഞാനും ഏട്ടനും തമ്മിൽ എട്ടു വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങൾ മാത്രമായിട്ടാണ്‌ വളർന്നത്.

“എന്റെ ഓരോ ചുവടിലും എല്ലാം ഏട്ടനായിരുന്നു. ഞാൻ ഋതുമതിയായപ്പോൾപ്പോലും എനിയ്ക്ക് എല്ലാം ചെയ്തുതരാൻ ഏട്ടനേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛനും, അമ്മയും, ചേച്ചിയും, ഏട്ടനും എല്ലാം എല്ലാം.”

അമ്മയുടെ സ്വരം ആർദ്രമായി നേർത്തു.

അവർ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹക്കടലിന്റെ ആഴം ആ സ്വരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“പതിയെപ്പതിയെ എപ്പോഴൊ, ഏതോ പ്രായത്തിൽ ഞങ്ങൾ പിരിയാനാവാത്ത ഇണകളായി മാറി. ഞാനായിരുന്നു തുടക്കമിട്ടത്. ഏട്ടൻ ആദ്യമെല്ലാം വിമുഖത കാണിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും ആ കണ്ണുകൾ എന്നോടെല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും, വടിവുകളിലും, ഏട്ടന്റെ മിഴികൾ എത്തിയിരുന്നത് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അതെന്നിൽ എന്തിനോ ചങ്കിടിപ്പേറ്റിയത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

“പതിനേഴുവയസ്സിൽ ഒരിക്കൽ ആർത്തവ വേദനയിൽ പുളഞ്ഞു കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കിടന്ന എന്റെ അരികിൽ, എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടന്ന ഏട്ടന്റെ കണ്ണീർ എന്റെ മുഖത്ത് കുളിരായിപ്പരന്നു. അന്ന് എന്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ച ഏട്ടന്റെ ചുണ്ടിൽ, ഞാൻ ഉമ്മ തിരികെ കൊടുത്തു. ആ രാത്രി മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങാതെ കണ്ണിൽക്കണ്ണിൽ നോക്കി ഞങ്ങൾ കിടന്നു. പിന്നെ എന്നും.

“ഒന്നും തമ്മിൽ പറയാതെ ഞങ്ങളുടെ