Chapter Title : എന്നെ ഞാനാക്കിയ ഇത്താത്താസ് [റോഷൻ]

ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ച് എനിക്ക് ആണെങ്കിൽ പെട്ടന്ന് വലിയ നഷ്ടബോധം തോന്നി

ഇനി റൂമിലേക്ക് എങ്ങനെ ചെല്ലും എന്ന് ആലോചിച്ചു ഹാളിലെ ടി വി ഓണാക്കി പട്ട് കേട്ട് ഇരിക്കുമ്പോ മക്കളുടെ ഒപ്പന തുടങ്ങി പുറത്ത് കല്യാണ പന്തലിൽ...

അവിടേക്ക് പോകാൻ ഞാൻ രഹന താത്തയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി പറഞ്ഞു ഒപ്പന തുടങ്ങി പോകേണ്ടെന്ന് ടാ മോൻ ഇപ്പൊ ഉറങ്ങിയേ ഒള്ളു അവിടെ പോയ അവൻ എണീക്കും പിന്നെ കരച്ചിലാകും ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം നീ പൊക്കോ ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാനോ പേടിയില്ലെഎന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ റൂമിലേക്ക് കയറി എനിക്ക് നിരാശയായിരുന്നു ഫലം കാരണം മുല കുടി കഴിഞ്ഞു കുട്ടി ബെഡിൽ കിടക്കുന്നു ചുരിദാർ സിബ് ഒക്കെ ഇട്ട് നല്ല പോലെ ഇരിക്കാന് രഹനതാത്ത താത്ത ??

ഞാൻ :ഒറ്റക്ക് ഇരിക്കാൻ പേടിയില്ലേ

രഹന :ഞാൻ ഒറ്റക്ക് അല്ലെ പേടിക്ക് കൂട്ടിരിക്കാനുള്ള ആൾ ഗൾഫിലും

ഞാൻ :കൂട്ടിരിക്കാൻ ഞാൻ മതി എങ്കിൽ ഒറ്റക്ക് ഇട്ട് ഞാൻ പോകുന്നില്ല

രഹന : നീ ഇന്നല്ലേ ഉണ്ടാവു പിന്നെയും ഞാൻ ഒറ്റക്കല്ലേ

ഞാൻ : ഒറ്റക്കാവുമ്പോ വിളിച്ച മതി എന്നെ.. കൂട്ടിരിക്കാൻ ഞാൻ വന്നോളാം എപ്പോ വേണമെങ്കിലും

രഹന : ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയ നീ വരോ

ഞാൻ : അതിനെന്താ ഞാൻ വന്നോളാം

രഹന : എപ്പോ വേണമെങ്കിലും വരോ നീ

ഞാൻ :ഏതു പാതിരാത്രി ആണേലും വിളിച്ചോ ഞാൻ വന്നോളാം

ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാ ഞാൻ ശ്രേതിക്കുന്നെ ഈ പറഞ്ഞെ ഒക്കെ ഡെബിൾ മീനിങ് അല്ലെ രഹന താത്തയുടെ മുഖം ആകെ തുടുത്തു ചുണ്ട് വിറക്കുന്നു പോലെ തോന്നി എങ്കിലും കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണ് നീര് വന്ന പോലെ തോന്നി ഞാൻ ചോദിച്ചു എന്താ പറ്റിയെ ഒന്നുല്ലടാ എന്നോട് ഇത് പോലെ ഒന്നും ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല റഫീക്ക വരെ വിളിച്ച 5 മിനുട്ട് സംസാരിക്കും

ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ് എന്ന ചിന്ത പോലുമില്ല എപ്പോഴും ജോലി ജോലി അത് മതി എന്നെ വേണമെന്ന് പോലുമില്ല നീ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ