Chapter Title : എന്നും ഓർമ്മിക്കാൻ ഒരു മഴക്കാലം [Ajitha]

അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അയാളുടെ തോർത്തിന്റെ ഇടയിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണ് പോയിക്കഴിഞ്ഞു.

നിഷ : വേറെ ഒരു മുണ്ട് തരാം, ഇതും ഉടുത്തോണ്ട് നിൽക്കേണ്ട

വേണു : വേണ്ട മോളെ. മോളെ ഇത്രയുമൊക്കെ ചെയ്തത് വലിയ കാര്യമാ. എനിക്കിതുമതി.

അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി കൊച്ചിന് ആഹാരം കൊടുത്തിട്ട് കുഞ്ഞിനെ ഉറക്കി. എന്നിട്ട് സമയം നോക്കി 8.30 ആയി.

പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി കൂടിട്ടും ഉണ്ട്‌. അവൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്കു വന്നു.

നിഷ : ചേട്ടാ ചോറ് കഴിക്കാം

വേണു : ശെരി മോളെ.

നിഷ : അകത്തേക്ക് വാ.

വേണു : കുഴപ്പമില്ല കുഞ്ഞേ. ഇങ്ങു തന്നാൽ മതി.

നിഷ : ഇവിടെ ആർക്കും തീണ്ടൽ ഒന്നുമില്ല. അകത്തേക്ക് വാ. വെറുതെ ഇരുട്ടത്തിരുന്നു കഴിക്കാതെ

അവളുടെ നിർബദ്ധതിനു വഴങ്ങി അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറി, നിഷ വാതിൽ അടച്ചു. അയാൾ തറയിൽ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഡെയിനിങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ ചെറിയൊരു മടിയോടെ അവിടെക്കിരുന്നു. അവൾ ആഹാരം അയാൾക്ക്‌ നൽകി. അവളും കഴിച്ചു. കൈ കഴുകിട്ടു അയാൾ പുറത്തേക്കു പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ.

നിഷ : ഇവിടെ പോകുന്നു.

വേണു : അല്ല, പുറത്തേക്ക്

നിഷ : കിടക്കാൻ ആണോ

വേണു : അതെ കുഞ്ഞേ

നിഷ : ഇത്രയും മഴയും തണുപ്പും ഉള്ളപ്പോൾ ആണോ പുറത്തേക്കു പോകുന്നത്., എന്തായാലും കൊള്ളം. അകത്ത് കിടന്നാൽ മതി. പുറത്തൊന്നും കിടക്കേണ്ട

വേണു : അത് വേണോ മോളെ.

നിഷ : ആ വേണം

അവളുടെ വീണ്ടും ഉള്ള വാശിയിൽ അയാൾ അകത്ത് കിടക്കാം എന്നു സമ്മതിച്ചു. കറൻറ് ഇതുവരെയും വന്നില്ല. ഹാളിൽ ബെഡ് വിരിച്ചു. അയാൾ നോക്കുമ്പോൾ കൊച്ച് കിടക്കുന്നതിന്റെ അടുത്തായിട്ടാണ് വിളിച്ചത്.

വേണു : അല്ല മോളെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ അകത്ത് കിടത്തണോ.

നിഷ : ചേട്ടാ സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ മഴയും മിന്നലും കാരണം എനിക്കു ഒറ്റയ്ക്ക് അകത്ത് കിടക്കാൻ പേടിയാണ് അതുകൊണ്ട് ഞാനും കുഞ്ഞും ഇവിടെയാണ് കിടക്കുന്നതു.

വേണു : ആ ശെരിമോളെ

അവൾ ആ ബെഡിൽ