Chapter Title : എൻ്റേയും അനിയത്തിക്കുട്ടിയുടേയും കഥ 7 [Arun]

കേട്ടത് '
ഈ വീട്ടിൽ അങ്ങനെ ആരും തന്നെ വരാറേ ഇല്ലാ, അതു കൊണ്ട് ഇനി ഇത് ആരായിരിക്കും എന്ന് ഞാനും അച്ഛനും പരസ്പരം നോക്കി ചോദിച്ചു,

അച്ഛൻ ആരാന്നറിയാനായി വാതിനടുത്തു പോയി പുറത്തേയ്ക്ക് ഉളിഞ്ഞ് നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ മുറിയുടെ വാതിലിനടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി നിന്നു,
ആ സമയം അച്ഛൻ മുൻവാതിലിൻ്റെ കുറ്റി ഒന്നെടുത്തു വിടവിലൂടെ ആരാന്ന് നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരാൾ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് ഇങ്ങകത്തു കയറി കളഞ്ഞു,

ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ്റെ ഓഫീസിലെ പ്യൂൺ ഗോപി ആണ് അത്,
കൈയ്യിൽ ഒരു ഫയലും മറ്റെന്തോ സാധനങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ട്,

ഗോപിയെ കണ്ടതും ഞാൻ വേഗം മുറിയുടെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കയറി, എന്നിട്ട് പാതി ചാരിയ വിടവിൽ കൂടി നോക്കി നിന്നു,

അകത്തു കയറി ഗോപി അച്ഛനെ കണ്ടതും അന്ധം വിട്ടുനിന്നു, അച്ഛൻ ഇട്ടിരുന്ന ബോക്സറിലാണ് ഗോപിയുടെ നോട്ടം,

അതിൻ്റെ മുന്നിലായുള്ള മുഴപ്പിലും അച്ഛനും മുഖത്തും ഗോപി മാറി മാറി നോക്കുന്നുണ്ട്

ഗോപി : ഇതെന്തു വേഷമാ സാറേ, സാറ് ജിം ലോ മറ്റോ പോകുന്നുണ്ടോ ?

അച്ഛൻ : ഇല്ലില്ലാ..... താൻ വന്ന കാര്യം പറയ് ?

ഗോപി : അത് ഈ ഫയൽ സാറ് എടുക്കാൻ മറന്നു, അതു കൊണ്ടു തരാൻ വന്നതാ, എതായാലും വന്ന സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോകാം,

എന്നും പറഞ്ഞ് ഗോപി അടുത്തു കിടന്ന സെറ്റിയിൽ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു,

അപ്പോഴാണ് അച്ഛനും എനിക്കും സ്വബോധം വീണത്, ഏതു സമയത്തും അമ്മയും, ജിഷയും റൂമിനുള്ളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരും, അവർ എന്ത് വേഷത്തിലാവും വരുന്നെതെന്ന് ഈശ്വരന് മാത്രമറിയാം,

അച്ഛൻ അവിടെ നിന്ന് പരിഭ്രാന്തപ്പെടുന്നത് എനിക്കിവിടെ നിന്നപ്പോൾ തന്നെ മനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു,
അച്ഛൻ ഗോപിയെ നോക്കുന്നതോടൊപ്പം അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിലേയ്ക്കും, ജിഷ മോളുടെ മുറിയുടെ വാതിലിലേയ്ക്കും മാറി മാറി നോക്കുന്നുണ്ട്,

അപ്പോഴേയ്ക്കും ഗോപി പറഞ്ഞു, സാർ മേഡത്തിനോട് ചായ ഇടാൻ പറയൂ, എനിക്ക് പോയിട്ട് ധൃതിയുണ്ട്, ഞാൻ വരുന്ന വഴി ബീവറേജിൽ കയറി ഒരു കുപ്പിയും വാങ്ങിയാ വന്നത്, വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടു വേണം രണ്ടെണ്ണം അടിക്കാൻ,

എന്നാൽ ധൃതി ഉണ്ടങ്കിൽ ഗോപി പൊയ്ക്കോളൂ, അവൾ കുളിയ്ക്കുകയാവും ചിലപ്പോൾ തുണി കഴുകാനൊക്കെ ഉണ്ടങ്കിൽ താമസിക്കും, അച്ഛൻ വേഗം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു,

പക്ഷേ ഗോപിയുടെ ഇരിപ്പുകണ്ടിട്ട് പോകുന്ന ലക്ഷണം ഇല്ലാ

ഗോപി : അത്രയ്ക്ക് ധൃതി ഒന്നുമില്ല സാർ, സാറിന് വേണമെങ്കിൽ ഇതിൽ നിന്നും രണ്ടെണ്ണം