Chapter Title : എന്റെ അമ്മ എന്റെ കൊച്ചിന്റെ അമ്മ [Gulmohar]

വന്നു നിന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തരി പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം കടുത്ത വെറുപ്പും നിസ്സഹായതയും മാത്രമായിരുന്നു.

"നിന്നെ ഞാൻ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു..." അമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "പക്ഷേ എന്റെ മകളുടെ ഭാവിയും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും ഓർത്ത് മാത്രം ഞാൻ അത് ചെയ്യുന്നില്ല

ഈ വയറ്റിൽ വളരുന്നതിനെ എനിക്ക് വേണ്ട. നാളെത്തന്നെ നമ്മൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നു... ഇത് ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കണം."

അമ്മ എന്നെ നോക്കി പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: "പക്ഷേ ഒന്നുണ്ടടാ... ഈ ഒരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കും നീ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകുക. അതുകഴിഞ്ഞാൽ നീ എങ്ങോട്ടാണെന്ന് വെച്ചാൽ ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോണം. ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ മകനായി കാണില്ല."

അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു വിധിപ്രസ്താവന പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടു. എല്ലാം പഴയതുപോലെയാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പൂർണ്ണമായ ബോധ്യത്തോടെ, ഉള്ളിൽ കനക്കുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവും പേറി, വരാൻ പോകുന്ന ദിവസത്തെ നേരിടാനായി ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും മൂന്ന് ദിശകളിലേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ സമയമായപ്പോഴേക്കും അമ്മയുടെ ഭാവത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വസ്ത്രം മാറി പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയ അമ്മ പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി.

മാളു ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "എന്താ അമ്മേ... എന്തുപറ്റി? നമുക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടേ?" എന്ന് മാളു ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ തല കുലുക്കി വിസമ്മതിച്ചു.

"എനിക്ക്... എനിക്ക് കഴിയില്ല മോളേ..." അമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വിതുമ്പി. "ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായതാണെങ്കിലും, ഇതിൽ ആരുടെ ചോരയാണെങ്കിലും... എന്റെ ഉള്ളിലാണ് ഇത് വളരുന്നത്. ഒരു ജീവനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ എന്റെ ഈ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അതൊരു പാപമല്ലേടാ?" അമ്മ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

ഒരു അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ മാതൃത്വം, സാഹചര്യം എന്തുതന്നെയായാലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊന്നുകളയാൻ അവരെ അനുവദിച്ചില്ല. ആ ജീവനോട് അവർക്ക് പതുക്കെ ഒരു ആത്മബന്ധം

തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അമ്മയുടെ ആ തീരുമാനം കേട്ടപ്പോൾ ഞാനും മാളുവും ഒരുപോലെ പകച്ചുപോയി. കുഞ്ഞിനെ നിലനിർത്തുക എന്നാൽ ഈ ഭയങ്കരമായ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി ഒളിച്ചുവെക്കേണ്ടി വരും.