Chapter Title : എന്റെ ഭാര്യയും എന്റെ അച്ഛനും 2 [പോക്കർ ഹാജി] [Climax]

കാര്യമെങ്കിലും നടക്കുമല്ലോ അതു കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ..എന്ത് പറയുന്നു മോളെ...

..നല്ല കാര്യമാ പക്ഷെ അച്ഛന്റെ കയ്യീന്ന് കാശൊത്തിരി ആവില്ലെന്ന് ഓർക്കുമ്പോ ഒരു വിഷമം.ഇവിടെ ചേട്ടനെ കൊണ്ട് ഒരു പാട് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.സഹികെട്ടു ഞാൻ ആത്മഹത്യ പോലും ചെയ്യുംഎന്നുള്ള അവസ്ഥ വരെ വന്നിട്ടുണ്ട്.പിന്നെ ഗർഭിണി ആയപ്പോഴാ ആ ചിന്തകളൊക്കെ വിട്ട് ഞാൻ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയെങ്കിലും ജീവിക്കണമെന്ന് തോന്നിയത്.അച്ഛൻ കണ്ടത് പോലൊന്നുമല്ല കാര്യങ്ങൾ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിക്കുന്നു എന്നേയുള്ളു വീട് നോക്കണമെന്നോ കുഞ്ഞിനെ നോക്കണമെന്നോ എന്റെ കാര്യങ്ങള് നോക്കണമെന്നോ ഒന്നുമില്ല.വെറുതെ വീട്ടിലിങ്ങനെ ഇരിക്കണത് മാത്രമേയുള്ളു …

ശ്യാമ ഒരു നിമിഷം നിറുത്തിയിട്ട് വീണ്ടും തുടർന്നു

..പ്രസവത്തിനു പോകാൻ അഞ്ചു പൈസയില്ലായിരുന്നു അച്ചാ ഇവിടെ.ചേട്ടനാണെങ്കി ആശുപത്രിയെന്നോ ഞാൻ ഗര്ഭിണിയെന്നോ ഒരു ചിന്തയുംഇല്ല.വെറും ഉഴപ്പനാ ഉഴപ്പൻ. ഇതൊക്കെ അച്ഛനോട് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇത്രേം പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യച്ചാ സത്യം പറഞ്ഞാ ഈ കുഞ്ഞുണ്ടായത് പോലും എന്റെ മിടുക്കു കൊണ്ടാ ചേട്ടന് കുടുംബോം കുട്ടികളിലൊന്നും ഒരു താല്പര്യവുമില്ലാ.മിക്ക ദിവസവും പട്ടിണിയാ പട്ടിണി.വല്ലപ്പോഴും പണിക്കു പോയി വല്ലോം കൊണ്ട് തരുന്നുണ്ടെങ്കി അതു ഹരിച്ചും ഗുണിച്ചും

ചിലവാക്കിയാ ഞാൻ ചിലവൊക്കെ നടത്തിയിരുന്നത്.പ്രസവം സർക്കാരാശുപത്രീലായതോണ്ട് അതിനു പൈസ ചിലായില്ലെങ്കിലും മറ്റുകാര്യങ്ങൾക്കൊക്കെ കാശു വേണ്ടേ..ഇവിടെ അടുത്തുള്ളൊരു ചേച്ചി അവരുടെ മാല പണയം വെച്ചാ ആശുപത്രി കാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കിയത്.

ആ ചേച്ചിയും കൂടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കി ഞാനും എന്റെ കുഞ്ഞും ചാവത്തെ ഉള്ളയിരുന്നു.അച്ഛൻ വന്നപ്പോഴാ മനസ്സിനൊരു സമാധാനവും ആശ്വാസവും ഒക്കെ കിട്ടിയത്.ആരേം പേടിക്കാതെ കഴിയാല്ലോ ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളുണ്ടല്ലോ എന്നൊക്കെ ഉള്ള ചിന്തയായിരുന്നു.അച്ഛനെത്ര ദേഷ്യപ്പെട്ടാലും അടിച്ചാലും പിടിച്ചാലും വഴക്കു പറഞ്ഞാലും അച്ഛന്റെ അന്നത്തെ വരവ് എനിക്കും എന്റെ കുഞ്ഞിനും ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷകളാണ് തന്നത്.

അന്നച്ഛൻ പോയപ്പോ എന്റെ ഹൃദയം തകരുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു.രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോയെങ്കിലും ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.സംരക്ഷിക്കാനാളില്ലാത്ത ഒരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സാണ് അച്ഛാ അതു.. ഇത്രേം കാലം പിടിവിട്ടു പോകാതെ ജീവിച്ചത് നിങ്ങളെല്ലാവരുടേം പുണ്യം കൊണ്ടാ.ഇന്നലെ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ..

എനിക്കറിയാൻ പാടില്ല എന്റെ മനസ്സിന്റെ സന്തോഷം എത്രയായിരുന്നു എന്ന്.ഈ നാട് മൊത്തോം കേൾക്കെ വിളിച്ച് പറയണമെന്ന് തോന്നി എനിക്കും ചോദിക്കാനും പറയാനും ആളുണ്ടെന്ന്..ദേ ഇപ്പോത്തന്നെ അച്ഛന് എത്ര കാശാ ചിലവായേ ഇനീം അച്ഛനെക്കൊണ്ട് തന്നെ ചിലവാക്കിച്ചിട്ടു അച്ഛനെ ഇങ്ങോട്ടു വരാതാക്കാൻ എനിക്കാവില്ല അച്ഛാ..അതാ...

ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവൾ കരഞ്ഞ് പോയി.അടുക്കളയുടെ