Chapter Title : എന്റെ ചരക്കു കസിൻചേച്ചി 1 [Jinu]

ഉള്ളതു കൊണ്ടല്ലേ രമേച്ചി തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ എല്ലാം എനിക്കു മുന്നിൽ തുറന്നതു.

എന്നെ നോക്കിയുള്ള ആ നാണിച്ച ചിരിയും നഖം കടിക്കലും എല്ലാം ഒരു ക്ഷണമല്ലേ. ഓർക്കുന്തോറും എനിക്ക് രമേച്ചിയെ കാണണം എന്ന ആഗ്രഹം കൂടിക്കൂടി വന്നു. എന്തു വന്നാലും ഇന്നു രാത്രി ഒരു കൈ നോക്കുക തന്നെ എന്നു ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.

വിവരം രമേച്ചിയൊട് എങ്ങനെ പറയും. ദാമുവെട്ടന്റെ ചായക്കടയിൽ രമേച്ചി ഉച്ചക്ക് പാലു കൊടുക്കാൻ പൊകുന്നത് ഞാൻ ഓർത്തു. കറവക്കാരൻ രാഘവൻ രമേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെ കറവ കഴിഞ്ഞ ഈ വഴി ആണ് വീട്ടിലെക്കു തിരിച്ച പൊകുന്നത്. അയാളെ കാണുമ്പോൾ ഇറങ്ങിയാൽ രമേച്ചിയെ ചായക്കടയിൽ കാണാം. സുനിലും രവിയുമായി കത്തിയടിച്ച് ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരുന്നു. മുഴുവൻ സമയവും രാഘവൻ പൊകുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നു പറയണ്ടല്ലൊ. അവസാനം രാഘവൻ അതാ വരുന്നു. ഞാൻ സുനിലിനൊട്ട് പറഞ്ഞു. "എടാ. നമുക്ക് ദാമുവെട്ടന്റെ കടയിൽ പൊയി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് വരാം. വിശക്കുന്നു." സുനിൽ സമ്മതിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നില്ല.

എഴുന്നെറ്റ് വണ്ടിയുടെ നേരെ നടന്നു. "വണ്ടി എടുക്കണോടാ. നടന്നാൽ പൊരേ. 10 മിനിട്ട് അല്ലെ ഉള്ളൂ." സുനിൽ മടി പറഞ്ഞു. "ഓ നടക്കാനൊന്നും വയ്യ. വണ്ടിയേ പൊകാം." ഞാൻ പറഞ്ഞു
ങാ ഞങ്ങളു പുറകെ വരുന്നു. നീ വിട്ടോ," ബൈക്ക് ചായക്കടയുടെ അരികിൽ തണലത്ത് നിർത്തിയിട്ട് ഞാൻ അകത്തേക്കു കയറി. ‘ങ്ങാഹാ.. ഇതാരാ ജിനുക്കുട്ടനൊ… ങാ സുനിലും ഉണ്ടല്ലൊ. ഈ വഴിയൊക്കെ നിങ്ങളു മറന്നുകാണും എന്നാ ഞാൻ വിചാരിച്ചെ." ദാമുവെട്ടൻ കുശലം പറഞ്ഞു. "അതെന്താ ദാമുവേട്ടാ. അങ്ങനങ്ങ മറക്കാൻ പറ്റുമൊ? പിന്നെ ഇപ്പൊ കോളേജ് മൊടക്കല്ലേ." ഞാൻ പറഞ്ഞ് നിർത്തി

" എന്തൊക്കെയുണ്ട് ദാമുവെട്ടാ വിശേഷങ്ങൾ. കടയൊക്കെ എങ്ങനെ പോണു? എന്നു ചൊദിച്ച സുനിലും അകത്തെത്തി. ഇരുന്നതിനു ശേഷം ഞാൻ സുനിലിനോട് രവിയെവിടെ എന്ന ചൊദിച്ചു. "അവനിവിടെ പറ്റു കുറെ കൊടുക്കാനുണ്ട്. മുങ്ങി നടക്കുവാ? സുനിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു. സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കേ രമേച്ചി പാലുമായി എത്തി. പാൽപാത്രവുമായി ദാമുവേട്ടൻ അകത്തെക്കു പൊയി.. രമേച്ചി ഇങ്ങോട്ട് നോക്കാനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. രക്ഷയില്ല. പാത്രവുമായി