Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 16 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

ഷിമ്മീസും ധരിച്ച് എനിയ്‌ക്കെതിരെ നിന്ന മീനാക്ഷിയുടെ ശരീരത്തിൽനിന്നും കണ്ണുകളെടുക്കാൻ എനിയ്ക്കായില്ല..

ലെഗ്ഗിൻസിൽ നിറഞ്ഞൂന്തി പിന്നിലേയ്ക്കു തെറിച്ചുനിൽക്കുന്ന കുണ്ടിക്കുന്നിലേയ്ക്കു ഞാനൊരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നിരുന്നു നോക്കിപ്പോയി…

ലെഗ്ഗിൻസിനുള്ളിലെ ജെട്ടിയുടെ നിഴലുപോലും ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു…

അടങ്ങിയൊതുങ്ങിയിരുന്നയെന്റെ രക്തയോട്ടം കൂടിയപ്പോൾ ഞാനറിയാതെന്റെ കമ്പിക്കുട്ടനുമുണർന്നിരുന്നു...

എന്നാൽ ഞാനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാതവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ അവൾടെ കുണ്ടികൾനോക്കി വെള്ളമിറക്കുന്നയെന്നെയാണ് കണ്ടത്…,

“”…എന്തൊക്കെ ഡയലോഗു വിട്ടെന്നു പറഞ്ഞാലെന്താ… വായ നോട്ടത്തിനൊരു കൊറവുമില്ലല്ലോ കഷ്ടം…!!”””_ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞതുമവൾ ഷിമ്മിയ്ക്കു പുറത്തേയ്ക്കു മാറിക്കിടന്ന കറുത്ത ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പ് ഷിമ്മിയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്കു കടത്തിയിട്ട്, ക്ലോത്ത്സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നുമൊരു ടവൽ വലിച്ചെടുത്ത് ലെഗ്ഗിൻസിനുമേലുടുത്തു…

നാണമ്മറയ്ക്കാനാണെന്നു കരുതിയ എനിയ്ക്കു തെറ്റിപ്പോയി…

ടവലുടുത്തടിയിലൂടെ ലെഗ്ഗിൻസവൾ വലിച്ചൂരിയപ്പോളേ ഞാൻ മുറിയിൽനിന്നും ഇറങ്ങിയോടി…

വാക്കല്ലാതെങ്ങാനും ആരേലും കേറിവന്നാൽ അതോടെ ഞാൻ പടമാകോന്നറിയാലോ…

അതിനാണവൾ ഡോറുപോലുമടക്കാതെ അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്നുള്ള കാര്യം പകൽപോലെ വ്യക്തമാണല്ലോ…??!!

ആരെങ്കിലും കേറിവന്നാലതുരണ്ടും വലിച്ചൂരിയതു ഞാനാണെന്നു പറയാമ്പോലുമവൾ മടിയ്ക്കില്ല…

എന്നാലെന്റെയാ ബലഹീനത മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നോണം അവളതൊരു പതിവാക്കുകയായിരുന്നു…

അവളു റൂമിലുള്ളപ്പോളങ്ങോട്ടു ചെന്നാലുടനേ പെണ്ണു തുണിപൊക്കി കാണിയ്ക്കോന്നുള്ളവസ്ഥയായി…

പിന്നീടുള്ള രണ്ടുമൂന്നു ദിവസങ്ങളിലതാവർത്തിയ്ക്കുവേം ചെയ്തതോടെനിയ്ക്കു പ്രാന്തായി…

അവൾടെ മുന്നിലൊന്നുമല്ലാത്തവസ്ഥ എന്നെ ഇല്ലാണ്ടാക്കിയെന്നുതന്നെ പറയാം…

അങ്ങനന്നത്തെ ദിവസം വീട്ടിൽപോലും നിൽക്കാതെ തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞു നടന്നിട്ടു രാത്രിയിലാണു മടങ്ങിയെത്തീത്…

അന്നത്തെയമ്മേടെ പെർഫോമൻസിനുശേഷം വീട്ടിന്നു കഴിയ്ക്കുന്നതുപോലും കുറഞ്ഞിരുന്നു…

പറയുന്നതിനു ചെവിതരാൻ തയ്യാറാകാത്തവടരുടെ ഭക്ഷണമെന്തിനാന്നുള്ള ചിന്തയാർന്നെനിയ്ക്ക്…

അന്നു മഹേഷിന്റെ പെങ്ങൾടെ വിവാഹമായിരുന്നുവെന്നും അതിലാകെ വിളിക്കാത്തതെന്നെ മാത്രമാണെന്നുമറിഞ്ഞതിലുള്ള സങ്കടത്തോടെയാണ് വന്നു കേറീതും...

കല്യാണനിച്ഛയത്തിനും ചടങ്ങുകൾക്കുമെല്ലാം മുന്നുംപിന്നും നോക്കാതെ ഓടിനടന്നിട്ട് കല്യാണത്തിനൊരു വാക്കുപോലുമാരും പറഞ്ഞില്ല…

അവരെന്നെ അത്രത്തോളം വെറുക്കാൻ.. ഒഴിച്ചുനിർത്താൻ ഞാനെന്താ ചെയ്തേന്നുകൂടി എനിയ്ക്കറിയില്ലായ്രുന്നു…

കൂടെനടന്നയെന്നെ വിശ്വാസമില്ലെങ്കി പോടാ പൂറന്മാരേന്നു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് വന്നതെങ്കിലും ചങ്കുപോലെ കൊണ്ടുനടന്നിട്ടും ഒറ്റയൊരുത്തനുമെന്നെ വേണ്ടല്ലോന്നുള്ള സങ്കടം തികട്ടിത്തികട്ടി വന്നതിനും കണക്കില്ലായ്രുന്നു…

അങ്ങനെ റൂമിലെത്തീതും കട്ടിലിലിരുന്നു വായിയ്ക്കുവാർന്ന മീനാക്ഷി തലയുയർത്തിനോക്കി…

ഞാനാണെന്നു കണ്ടതുമവൾടെ മുഖത്തൊരു പുച്ഛഭാവം…

“”…മ്മ്മ്…?? കെടക്കാറായില്ലല്ലോ… പിന്നെന്തോത്തിനാ റൂമിലുവന്നേ…??”””_ വീണ്ടും ബുക്കിലേയ്ക്കു തല കുമ്പിട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു ചോദ്യം…

“”…എന്റെ റൂമേലു വരാൻ നിന്റനുവാദമ്മേണോ…?? ഒന്നുപോടീ കോപ്പേ…!!”””_ അവളുനീട്ടിയ പുച്ഛം തിരികെ വെച്ചുകൊണ്ടാർന്നെന്റെ മറുപടി…

കൂട്ടത്തിൽ ഇതിനെല്ലാം കാരണം അവളാണെന്നുള്ള തോന്നലും ഞാനെത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും എന്റെ കണ്മുന്നിലിരുന്നവൾ പഠിക്കുന്നതു കാണുന്നതിലുള്ള അമർഷവും...