Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 17 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

മുഖത്തിനു നേരേ തലയെത്തിച്ചുകൊണ്ട്,

“”… എന്താടീ മോളേ… നനഞ്ഞോ…??”””_

എന്നൊരു ചോദ്യവുമിട്ടു…

അത്രയുംനേരം കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നയവൾ എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള ഭാവത്തിൽ കണ്ണു തുറിപ്പിച്ചു നോക്കീതും,

“”…എന്തേ… നനഞ്ഞില്ലേ…??”””_

എന്നു ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു… അതിനും മറുപടിയാ നോട്ടംമാത്രമായപ്പോൾ,

“”…എന്നാശെരി… പറയാൻ നാണമാണേൽ പറയണ്ട…ഞാൻ തന്നെ നോക്കി കണ്ടുപിടിച്ചോളാം..!!”””_ എന്നുമ്പറഞ്ഞു ഞാനെഴുന്നേറ്റു…

ഉടനെയവൾ തുടകൾ രണ്ടും കൂട്ടിയമർത്തി, വേണ്ടാ… എന്നർത്ഥത്തിൽ കിടന്നു പിടയാൻ തുടങ്ങി…

അപ്പോഴെല്ലാം വായിൽനിന്നും അവ്യക്തമായ ശബ്ദങ്ങളും പുറപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

“”…ഓ..! അപ്പൊ മൊത്തത്തിൽ നനച്ചു നാശമാക്കീട്ടുള്ള കിടപ്പാണല്ലേ…?? അയ്യേ…!!”””_
അവളെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള എന്റെ ചോദ്യംകേട്ടതും മീനാക്ഷി വീണ്ടുമെന്നെ രൂക്ഷമായിനോക്കി...

“”…അതേ… നനഞ്ഞോന്നു ഞാനൊന്നു തൊട്ടുനോക്കട്ടേ..??”””_
ആ ചോദ്യത്തിനൊപ്പം കൈകൾ ഞാൻ താഴേയ്ക്കിറക്കി…

ഉടുത്തിരുന്ന പാവാട വെണ്ണത്തുടകൾ രണ്ടിനേയും പൂർണ്ണനഗ്നമാക്കി കയറിക്കിടന്നപ്പോൾ, പാവാടത്തുമ്പ് കഷ്ടി അവളുടെ കടിത്തടം മറച്ചിരുന്നു…

പാവാട ലേശമൊന്നുയർത്തിയാൽ അവളിത്രയുംനാൾ മറച്ചുനടന്ന സർവ്വസവും പുറത്താവും…

സംഗതി കഴിയേണ്ടതൊക്കെ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഒരാണിന്റെമുന്നിൽ മുലകൾക്കു പുറമേ യോനീതടംകൂടി തുറന്നുവെച്ചു കിടക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്നോർത്തിട്ടാവണം മീനാക്ഷിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയത്...

“”…ഓ.! അല്ലേൽത്തന്നെ നനഞ്ഞുകുഴഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നിന്റെ പൂറു കണ്ടിട്ടെനിയ്ക്കെന്തോ കിട്ടാനാ…??”””_
പറഞ്ഞതിനൊപ്പം ആ പാവാടകൂടി വലിച്ചു താഴേയ്ക്കിട്ടശേഷമാണ് ഞാൻ വീണ്ടുമവളുടെ കൈയ്ക്കു മുകളിലായി വന്നു കിടന്നത്…

അന്നേരം, കണ്ണിൽനിന്നും ചാലു തീർത്തതുപോലെ കണ്ണീരൊഴുകുമ്പോളും മീനാക്ഷിയിൽ നിന്നുമുയർന്ന ആശ്വാസത്തിൽ കുതിർന്ന ശ്വസനം ഞാൻ കേട്ടു...

“”…അപ്പോൾ ഒറിജിനലായ്ട്ട് നനഞ്ഞായ്രുന്നല്ലേ..?? അതോണ്ടല്ലേ ഞാൻ നോക്കാൻ പോയപ്പോൾ പേടിച്ചത്..?? ഗൊച്ചുഗള്ളീ…!!”””_ അവളെ ഇളക്കാനായി കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടു ചോദിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ, തിണർത്തുനിന്ന അമ്മിഞ്ഞയിൽ ഒന്നമർത്തുക കൂടി ചെയ്തു…

അതിഷ്ടപ്പെടാതെ മീനാക്ഷി ശരീരമൊന്നിളക്കാൻ ശ്രെമിച്ചതും ആ മുലയെ പരമാവധിയമർത്തി കശക്കിയുടച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മുഖമവൾക്കു നേരേ പിടിച്ചു,

“”…നീ കൊറേ നാളായ്ട്ടെന്റെ മുന്നിക്കിടന്നു ശരണം വിളിയ്ക്കുവല്ലേ… അപ്പൊപ്പിന്നെ ചേട്ടായി ഈ തേങ്ങയെങ്കിലും ഉടയ്ക്കണ്ടേ മോളൂസേ..??”””_ എന്നു ചോദിച്ചതും അവളു ഭസ്മമാക്കാനുള്ള ദേഷ്യത്തോടെയാണ് എന്നെ നോക്കിയത്...

അത്രയൊക്കെയായപ്പോൾ ഞാനേകദേശം മടുത്തിരുന്നു…

ഒരു പെണ്ണിനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനൊരു പരിധിയൊക്കെയില്ലേന്ന മട്ടിൽ മലർന്നു കിടക്കുമ്പോഴും എന്റെ ചിന്തമുഴുവൻ നാളെ വെളുപ്പിനേയുള്ള ബസ്സിനെ കുറിച്ചായിരുന്നു…

എത്രയും വേഗത്തിൽ തമ്പാനൂര് റെയിൽവേസ്റ്റേഷൻ പിടിയ്ക്കുക…

അവിടുന്ന് കിട്ടുന്ന ട്രെയിനിൽ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോവുക…

അല്ലാതെ ധൈര്യം തെളിയിയ്ക്കാൻ ഇവടത്തന്നെ നിന്നാൽ എന്റെ പുകകൊണ്ട് മീനാക്ഷി ആവി പിടിയ്ക്കും.!

കാര്യം ഞാനൊരു അണ്ടർറേറ്റഡ് സൈക്കോയൊക്കെ ആണേലും മീനാക്ഷിയ്ക്കു വകതിരിവില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എങ്ങനെ പ്രതികരിയ്ക്കുമെന്നു പറയാൻ പറ്റത്തില്ല…

അതുകൊണ്ടെന്തായാലും കുറച്ചു ദിവസമിവടന്നു മാറി നിൽക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി.!