Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 17 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

തട്ടിവിളിച്ചു…

“”…ശരി..! പറയാനുള്ളതൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ…?? അതോ ഇനീമുണ്ടോ…??”””_
സംസാരിയ്ക്കാൻ വലിയ താത്പര്യമില്ലാത്തപോലെ ഞാനതു ചോദിച്ചതുമവന്റെ മുഖമാകെ മാറി…

“”…ഞാനിത്രേക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും നെനക്കു മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ നീ നിന്റെ പാടുനോക്കി പോടാ മൈരേ…?? ഇനി നിന്റോടെ മൂഞ്ചാനെന്റെ പട്ടി വരും… ചെയ്തതു തെറ്റായ്പ്പോയെന്നു കരുതി വന്നൊരു സോറി പറയാന്നു കരുതീപ്പോൾ അവന്റെ മറ്റേടത്തെ ഷോഓഫ്…!!”””_
അത്രയുമായപ്പോൾ ക്ഷമ നശിച്ച അവൻ, എന്നേയും പിടിച്ചുതള്ളി
ഡോറിനടുത്തേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോൾ,

“”…ഞാനുമന്നിതേപോലെ നിന്റേം കാലുപിടിയ്ക്കാൻ വന്നതാ… പക്ഷേ, അന്നറിഞ്ഞോണ്ടൊരു തെറ്റും ചെയ്യാതെയാന്നു മാത്രം… അന്നു നീ കാണിച്ചതുമിതേ ഊമ്പിത്തരംതന്നെയാ… അവനിപ്പൊ കുറ്റംബോധംതോന്നി വന്നേക്കുന്നു…!!”””_ ഒന്നുനിർത്തി ശ്വാസമെടുത്ത ശേഷം,

“”…ഈ കഴിഞ്ഞൊരാഴ്ച മൊത്തം ഞാനൊറ്റയ്ക്കു തന്നെയാ നടന്നേ… അന്നൊരുവാക്കു വന്നു മിണ്ടാന്തോന്നാത്തൊരു മൈരന്റേം മൂടുതാങ്ങാനിനി എന്നെക്കിട്ടില്ല… ഇത്രേന്നാളും നെനക്കവന്മാരു മതിയാർന്നല്ലോ… നീയവന്മാരടുക്കെ ചെല്ല്..!!”””_
എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയതിന്റെ രോഷം ഞാനുമങ്ങു തീർത്തു…

അതുകേട്ടതും റൂമിനു പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയവൻ തിരികെ കേറി,

“”…അതേ… ഞാനാർടടുത്തു പോണോന്നു ഞാന്തീരുമാനിച്ചോളാം… നീ നിന്റെ കാര്യന്നോക്കിയാ മതി…!!”””_ അതും പറഞ്ഞവൻ മീനാക്ഷിയ്ക്കു നേരേ തിരിഞ്ഞു…

“”…ദേ… എല്ലാമൊണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലൊരുത്തി കെടക്കുന്നു… നെനക്കേ… നെനക്കിവളേ ചേരു… നീയിവളേം നക്കി നക്കിയിവടെ കെടന്നോ…!!”””_
ഞാനവനോടു മിണ്ടാത്തതിലുള്ള സകല അമർഷവും, ഇതിനെല്ലാം കാരണമവളാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവുമെല്ലാമാ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ അവളെക്കൂട്ടിപ്പറഞ്ഞാൽ ഞാന്തിരിയുമെന്നു കരുതിയ അവനുതെറ്റി…

“”…ആടാ... അങ്ങനായ്ക്കോട്ടേ… നീ പെട്ടെന്നോടി അവന്മാർടടുത്തു ചെല്ല്… എന്നിട്ടോരോ കുണ്ണേം മാറിമാറി ഊമ്പിക്കൊട്…നെനക്കതാ ചേരുന്നേ…!!”””_
ഞാനും വിട്ടില്ല…

അതുകൂടെയായതും അവനു വിറഞ്ഞു വന്നെങ്കിലും, കട്ടിലിലിരുന്നു ഞങ്ങളെ മാറിമാറി നോക്കി കണ്ണുചിമ്മിയ മീനാക്ഷിയെക്കണ്ട അവൻ മറുപടി പറയാതെ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു പുറത്തേയ്ക്കു നടന്നു…

എന്തൊക്കെയോ