Chapter Title : എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി 17 [അർജ്ജുൻ ദേവ്]

ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ ഞാനൊന്നു പതറിയപ്പോൾ,

“”…ആ പെണ്ണിനേ… ആ പെണ്ണിനെഴുന്നേറ്റു നിയ്ക്കാമ്പോലും വയ്യ… ബാത്ത്റൂമിൽപോലും ഞാമ്പിടിച്ചോണ്ടു പോകയാ ചെയ്തേ… അതാണെങ്കിലോ ഇന്നേരമ്മരേം കരച്ചിലായ്രുന്നു… അതാ കൊച്ചിനെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല… ഇതൊക്കെയേതു പെണ്ണാ സഹിയ്ക്ക…??”””_
അത്രയുമൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞ ചെറിയമ്മ ഒന്നു ശ്വാസമെടുത്ത ശേഷം,

“”…ഇപ്പൊത്തന്നെ ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചാ കൊറച്ചു കഞ്ഞികൊണ്ടോയ് കൊടുത്തേ… നെനക്കറിയോ… ഇന്നത്തെ ദെവസഞ്ഞാനാ മുറീന്നിറങ്ങീട്ടില്ല… ചേച്ചിയോടൊക്കെ പറഞ്ഞേക്കുന്നെ പനിയായ്ട്ടു കെടക്കുവാന്നാ… അല്ല… എനിയ്ക്കറിയാമ്പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടു ചോദിയ്ക്കുവാ, ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരത കാണിയ്ക്കാൻ നെനക്കെങ്ങനെ പറ്റുന്നു സിത്തൂ…??”””_ അവസാനമാ ചോദ്യംകൂടി കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദമൊന്നിടറിയിരുന്നു…

“”…ഞാനൊന്നും വേണ്ടാന്നുവെച്ചു നടന്നതാ… പക്ഷേ.. ഇരന്നുവാങ്ങിയാലെന്തോ ചെയ്യും…??”””

“”…മതി… എനിയ്ക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട… ആ കൊച്ചിന്റെ കരച്ചിലു കണ്ടപ്പോ നിന്നെയങ്ങു കൊന്നുകളഞ്ഞാലോന്നു വരെ തോന്നിപ്പോയി… പിന്നൊരു വിധത്തിലീ കഞ്ഞീം കൊടുത്തുറക്കീട്ടാ പോന്നത്… എനിയ്ക്കൊരപേക്ഷയുണ്ട്… ഇനീം പോയതിനെ ഉപദ്രവിയ്ക്കരുത്…!!”””

ചെറിയമ്മ കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ട് അപേക്ഷാസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്കു നടന്നു…

ഒരുപക്ഷേ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാരറിയുമെന്നു കരുതിയാവണം ചെറിയമ്മയെന്നെയാ റൂമിൽ കയറാൻതന്നെ സമ്മതിച്ചത്...

റൂമിന്റെ ഡോറു തുറന്നകത്തു കയറിയപ്പോൾ ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണെന്നെനിയ്ക്കു മനസ്സിലായി…

നല്ലുറക്കത്തിലായിരുന്നു മീനാക്ഷി…

കണ്ണിന്റെ താഴെയും കവിളിലുമെല്ലാം കണ്ണീരുണങ്ങിയപാട് വ്യക്തവുമായിരുന്നു…

അതോടെപോയൊന്നു കുളിച്ചുവന്നു ഞാനും കയറിക്കിടന്നു…

ശരീരമനക്കാൻ വയ്യാത്തതുകൊണ്ടോ അതോ ചെറിയമ്മേടെ വാക്കു മാനിച്ചോ എന്നറിയില്ല, പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മീനാക്ഷിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും യാതൊരുവിധ ചൊറിയും വന്നില്ല…

നേരേ നോക്കിയാപ്പോലും അവൾ മുഖംതിരിച്ചുകളയും…

ഇങ്ങോട്ടു ചൊറി വന്നില്ലേൽ പിന്നെ നമുക്കെന്തു പ്രശ്നമെന്ന മട്ടിൽ ഞാനുമതു മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ നടന്നു...

എന്നാലിതിനിടയിൽ പലപ്പോഴും ഉപദേശങ്ങളുമായി ചെറിയമ്മ വന്നിരുന്നു…

പുറമേ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലേലും അകമേ പുകയുന്ന കാര്യം