Chapter Title : എന്റെ ഇത്ത [Anwar]

പറഞ്ഞതൊന്നും കാര്യം ആകണ്ട മോളു സമാധാനമായി ഇരിക്ക് എന്നു പറഞ്ഞുഅല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട നിങ്ങൾ വന്നിട്ട് കുറെ നേരം ആയില്ലേ വീട്ടിൽ പൊയ്ക്കോ എന്നു പറഞ്ഞു അങ്ങനെ ഞാൻ ഇത്തനേം കൊണ്ടു ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നു ഇറങ്ങി വണ്ടിയിൽ വരുമ്പോഴും ഇത്ത ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു ഇത്തയുടെ മൂഡ് മാറ്റാൻ വണ്ടി ഒരു ഹോട്ടലിൽ നിറുത്തി എനിക്കു വിശക്കുന്നു ഫുഡ്‌ കഴിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു ഇത്ത ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇറങ്ങി വന്നു ഞാൻ രണ്ടുപേർക്കും ബിരിയാണി പറഞ്ഞു കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു ഇങ്ങൾ അതു വിടീം ഇത്താ അവരു വിവരം ഇല്ലാതെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു എന്നു വെച്ചു നിങ്ങൾ എന്തിനാ അതാലോചിച്ചു വിഷമിച്ചു ഇരിക്കുന്നെ (ഇനി ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നടന്നത് ഒരു സംഭാഷണം പോലെ പറയാം ) റസീന : എനിക്കു അവർ പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് ഓർത്തു അല്ല അൻവർ വിഷമം ഞാൻ : പിന്നെ വേറെ എന്താ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമം റസീന : അതൊന്നും നിനക്കു പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല ഞാൻ : ആദ്യം പറഞ്ഞാലല്ലേ മനസ്സിലാവോ ഇല്ലയോ എന്നറിയൂ ഇങ്ങള് പറ റസീന : വേണ്ട അതു നിന്നോട് പറയാൻ ഉള്ള കാര്യം അല്ല ഞാൻ : അതെന്താ എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വിചാരിച്ചു നമ്മൾ നല്ല കൂട്ടുകാർ ആണെന്ന് റസീന : അതെ ഞാൻ : എന്നാൽ എന്നോട് പറ എന്താ കാര്യം എന്നു റസീന : അതു നിന്നോട് പറയാൻ പറ്റില്ല അൻവർ ഞാൻ : അതെന്താ എന്നാ ചോദിച്ചു ഫ്രണ്ട്‌സ് തമ്മിൽ എല്ലാം സംസാരിക്കാം റസീന : ശരി ഇവിടെ വെച്ചു വേണ്ട വീട്ടിൽ പോയി സംസാരിക്കാം ഞാൻ : ഓക്കേ ഞാൻ റെസ്റ്റാറ്റാന്റിലെ ബില്ല് കൊടുത്ത ശേഷം അവിടെ നിന്ന് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി വീടെത്തിയതും ഇത്ത ഡ്രസ്സ്‌ മാറി വരാം എന്നു പറഞ്ഞു റൂമിലേക്ക്‌ പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഒരു ചുവന്ന rമാക്സി ഇട്ടു പുറത്തു വന്നു എന്നിട്ട് എന്നോട് ചോദിച്ചു രാത്രി നിനക്ക് കഴിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത് ഞാൻ :